Tag: Recensime

Filmi i Guy Ritchiet me të njëjtin emër është ndër filmat e mi të preferuar. Ka një kast të mahnitshëm edhe një lidhje të përzier të karaktereve të shkëlqyeshme. Është ndër filmat jo të paktë që kam notuar me dhjetëshe.

Dhe si një fans i prodhimeve kinematografike nga Ishulli, dhe fans i punës së Guy Ritchiet, përcjellja e serisë së Crackle, ka qenë ndoshta kushtimore. Të qartësoj së pari që seriali nuk i afrohet filmit. Mbetet larg në fakt, por është pesëfish më i gjatë dhe kjo minutazhë duhet të mbushet disi.

Derisa mbushet nuk lë hapësira të shumta për të dremitur. Ata që e kanë parë filmin, e dinë se çfarë tollovie mund të presin, ata që nuk e kanë parë filmin, së pari dyshoj që do të ju pëlqej seriali, e së dyti të ju them se bëhet fjalë për disa palë të përfshira në një vjedhje ari që përzien nëntokën me ‘mbitokën’ e edhe kalimtarë të rastit. Skenari është i komplikuar në plan të parë, ama gjithçka qartësohet qysh në fillim. Pra, mos u brengosni që s’do të kuptoni lidhjet kush me kë, për çfarë, si, e pyetje të tjera.

Aktorët janë shumica të panjohur, por do të ndalem të përmend Rupert Grint nga Harry Potter. Ai vjen edhe si producent. Emra të tjerë dyshoj që do të jenë të njohur, por secili kap karakterin e tyre për merak. Nuk kam qenë aspak i dëshpëruar me aktrimin. Apo edhe me pjesët tjera të serialit. Përkundrazi ka qenë një kohë mirë e kaluar në plan të dytë.

Ndoshta kërkon kohë të shikohet, dhjetë episode ndërmjet 40 e 50 minutave nuk janë pak. Por, edhe vet prodhim i kujt është tregon pak për cilësinë e serialit. Nuk është asgjë e veçantë. Por, fansat e filmit në fjalë dhe televizionit britanik do të pëlqejnë ta shohin. Atyre që presin nivelin e filmit do të dëshpërohen. Nota personale për sezonin e parë: 3/5

Read Full Article

Nuk jam fans i madh i këtyre serialeve që ndahen në dy pjesë. Që ndajnë sezonin në dy pjesë. Pjesa e parë e sezonit të gjashtë të ‘Suits’ ka qenë ndoshta më e mira e krejt serisë. Ka nisur në një moment kritik, ka përfunduar në një moment edhe më të çmendur. Për ndryshim nga shumica e serialeve që sa shkojnë e bëhen bajat, ‘Suits’ sikur vera, sa shkon e bëhet ma i mirë.

Read Full Article

Babë e bir, Chips e Tom Hardy, sjellin njërën ndër seritë më të mira të këtij viti, ‘Taboo’. Tashmë pas serisë së parë, seriali është pjesë e Top60 serialeve më të mira sipas IMDB, derisa nuk pres të shpërblehet për Emmy, apo diçka të ngjashme.

Read Full Article

Nji film i nderlikum me nji personazh t’nderlikum qe mundohet t’perhape drite ne nji bote t’nderlikume. Nji film absolutisht magjespses. Taxi Driver eshte nji ‘studim’ psikologjik mbi anen e erret dhe komplekse t’mendjes t’njeriut. Film qe tregon se sa e frikshme dhe e rrezikshme mundet me qene mendja e nji personi t’izolum nga shoqeria. Scorsese sjell nje portretizim rrenqethes dhe depresiv t’nji personi t’vetmum i cili deshperimisht deshiron t’shoqerohet me njerez dhe t’beje nji jete normale por qe brenda tij buron nji deshire ekstreme per dhune qe e bene ate t’paafte t’krijoje lidhje apo shoqeri.

N’kete film De Niro portretizon nji taksist me karakter dy-dimensional i cili perjeton nji miks emocionesh gjate gjithe kohes ku ndjen trishtimin per jetin e tij t’vetmume, ‘friken’ ne mos permbajtjen nga nga nji ane ekstreme e karakterit t’tij por edhe ate deshiren e madhe per t’bere ndryshimin ne nje bote nga e cila zhgenjehet vazhdimisht. Villian apo Hero ? Vendosne ju. De Niro me angazhimin e tij maksimal na dhuron njeren prej perfomancav ma t’mira t’karrieres tij t’pasun e qe kuptohet merita t’mdhaja per sukseset e De Niro-s ka edhe Martin Scorsese.

Ky film eshte nji aventure rrenqethese permes rutines dhe mendjes t’nji njeriu konfuz i cili nuk ka asgje per t’humbur. Nji psiko-drame e jashtezakonshme. Cdo gje rreth t’ketij filmi eshte fantastike: Puna me kamera, muzikali, skenari, regjia dhe narracioni old school qe pershtatet me storjen n’menyre t’mrekullueshme.

Briliant, klasik, epik por t’njejten kohe rrenqethes e depresiv. Scorsese na dhuron nji lloj studimi t’tjetersimit, obsesionit, paranojes dhe deshirave t’cuditshme permes syve t’nji njeriu me mendje dhe ndjenja t’komplikume duke na vertetu qe me merite t’plote rradhitet ne listen e regjisorve me t’mire n’historine e kinemase.

“Loneliness has followed me my whole life, everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There’s no escape. I’m God’s lonely man.”

RT: 99% Metacritic 93%

taxi driver

Read Full Article

snowden

Nëse dini se kush është Edward Snowden dhe si ka përfunduar ngjarja e tij, atëherë vërtetë meritoni të ju ndodh gjithçka që ky film konsiston se po ju ndodh juve. Sidoqoftë, nuk do ta prish fundin e filmit (e meritoni nëse jeni nga ata të fjalisë së parë), edhe pse ky nis me kohën aktuale ku Snowden po takohet me gazetarët e The Guardian në një hotel në Hong Kong.

Edward Snowden, që në këtë film vihet në jetë nga aktori Joseph-Gordon Levitt, të cilin uroj që ta njihni nga ‘3rd Rock from the Sun,’ e jo nga ‘Don Jon’; është në ikje në qytet-shtetin kinez pasi ka vjedhur një sasi të madhe të dokumenteve sekrete nga agjencia për siguri kombëtare amerikane, NSA. Dhe derisa kjo ngjarje mbetet tmerrësisht në plan të dytë, duke anashkaluar shumë detaje të rëndësishme, filmi përqendrohet në historinë e Snowdenit dhe ngjarjet paraprake që shpien deri tek momenti aktual.

Karakteri i tij dështon në provat për ushtrinë amerikane, pastaj zbuloj gjenialitetin e tij, inkuadrohet në projekte të sigurisë kompjuterike, dhe bëhet i kujdesshëm derisa në të njëjtën kohë e dashura e tij e merr si paranoik. Tregimi vazhdon të shtjellohet me stilin e zakonshëm të Oliver Stone, konvertim i një anti-heroi në hero kombëtar.

Aktrimi i Joseph Gordon-Levitt është mbresëlënës. Ne që e njohim edhe nga rolet e mëhershme (përfshirë bërllokun Don Jon), mund të vërejmë që Snowden provon të ndryshoj edhe zërin për tu mishëruar në karakterin e Snowden. Megjithatë, nga ato pak intervista që kam parë të Snowdenit të vërtetë, mund të them që Snowden është pak më i butë se Levitt. I gjithë ai transformim nuk më ka pëlqyer në masë, pasi duket se Levitt nuk është i rehatshëm në punën që bënë. Duket sikur pret gabimin eventual, i ndrojtur, derisa provon të mbaj zërin dhe qëndrimin më të përmbajtur. Flitet që mund të nominohet për Oskar, por nuk besoj që nuk ka performanca më të mira në kinematografi këtë vit.

Më pëlqyen Rhys Ifans, edhe Zachary Quinto e Melissa Leo, e Tom Wilkinson me aktrimin e tyre. Për skenarin e përmenda më lart – ka mundur të jetë më racional në tema dhe shpërndarjen kohore të tyre. Edhe regjia është në nivel, por asnjëra nuk sjellin diçka të veçantë që do të mbetet në mendjen tuaj për shumë kohë.

Në përgjithësi, për mua ‘Snowden’ mbetet një film mirë i realizuar në aspektin kinematografik, dhe njëkohësisht një film që duhet të shikohet medoemos nga të gjithë. Nota personale: 4/5

Read Full Article

hell or high water

Jeff Bridges së fundmi i ka pasur nja dy rrugëtime magjepsëse, udhëtime të cilat kanë impresionuar Akademinë. Njëri i ka sjell Oskarin e shumëpritur, tjetri vetëm një nominim shtesë. Një të tillë mund ta pret edhe janarin e ardhshëm.

Për dallim nga dy udhëtimet e kaluara, tani karakteri i Jeff Bridges është në një rol më dytësor. Një rol që mbërthehet me zell nga Bridges. Kësaj radhe, ai duket shumë më i rehatshëm në sjelljen në jetë të këtij karakteri. Ai është një renxher i cili është në ndjekje të një dyshe hajdutësh të cilët kanë vjedhur degët e një banke huadhënëse në Teksas. Vëllezërit janë Tobby dhe Tanner të cilët kanë një mision hakmarrjeje personale ndaj kësaj banke, detajet e të cilit i mësoni me kalimin e kohës në film. Pra, është një lojë e maces dhe miut. Një lojë në të cilën dalëngadalë do të futeni në detaje të dy anëve të tregimit. Është një lojë e mbushur me pamje të mahnitshme të kapura nga regjisori David Mackenzie.

Megjithatë, meritat për këtë parajsë fotografie do të duhej ti atribuoheshin edhe Giles Nuttgens, i cili përkundër një përvoje fillestare ofron njërën nga fotografitë më sy-ushqyese në kinematografinë e këtij viti. Shtjellimi i tregimit është goxha pragmatik, ndoshta edhe arsyeja kryesore pse i jep hijeshi shtesë këtij filmi, tani në substancë.

Parakalimet e kohëpaskohshme të karaktereve dytësore, shumica e të cilave prekin të dy trajektoret – të renxherëve dhe të hajdutëve; janë një shpërqendrim goxha pozitiv. Ka aktorë më pak të njohur në këto role, por të cilat përputhen për merak me rrethanat në të cilat zhvillohet ngjarja, sidomos në aksent.

Ben Foster dhe Chris Pine tregojnë një anë më të ngritur të aktrimit të tyre. Janë role që kërkojnë më shumë përkushtim, maturi, se sa shumica e roleve që kanë pasur deri më tani. Asnjëri nuk dëshpërojnë. Arrijnë të shpërfaqin talentin e tyre duke u dhënë jetë këtyre karaktereve sa të ngjashme, aq edhe të ndryshme nga njëri tjetri.

Është një film që sjell fotografi që do të kënaqin qejfet e çdo nostalgjiku të klasikëve uestern. Bashkë me të, vijnë edhe aktrimi i zellshëm i Jeff Bridges në njërën anë, dhe harmonia e bukur skenike nga Foster dhe Pine, që i jep nuancat e nevojshme tregimit bukur të ndërtuar. Nota personale: 5/5

Read Full Article

captain fantastic

‘Captain Fantastic’ na jep një pamje mbi ëndrrën më të thellë të shumicës prej neve. Porse, ky film e ngjyros atë ëndërr me guximin dhe zemrën që nuk e kemi. Kjo pasi në fund të fundit, tregimi i Benit mbetet vetëm një film i lezetshëm, i guximshëm, i një babai i cili sfidon sistemin të cilin shumica e urrejmë, por asnjëri nuk bëjmë gjë për ta ndryshuar.

E Beni është një baba i cili jeton në pyjet perëndimore të SHBA-ve, një baba i cili është duke rritur të gjashtë fëmijët e tij me stërvitje rigoroze fizike dhe edukim konservativ intelektual. Megjithatë, ditët e tyre në parajsë vijnë në fund kur gruaja e Benit dhe nëna e fëmijëve vetëvritet në një institucion për rehabilitim psikik.

Kjo ngjarje detyron Benin dhe fëmijët të futen në botën ‘normale’ në të cilën janë objekt përqeshjeje dhe nënçmimi nga të gjithë. Nga ky moment e tutje, skenari i Matt Ross provon të jap një balancë të mirave dhe të këqijave të sistemit të Benit. Derisa provon të bëj këtë, Ross e tepron në disa raste duke kaluar limitet e të dy anëve të ekuacionit.

Prandaj, derisa është ide e mirë kjo nga Matt Ross, duke një pavendosmëri, një paqartësi, ose thjeshtë është qëllimi i tij që të mos anoj kah asnjëri sistem i jetesës që kundërvihen në këtë film. Dikush mund të pranoj njëfarë përgjigje në fund, por unë nuk kam pranuar të marr një të tillë. Ndoshta i tëri film mund të ju duket si një ofrim i të mirave dhe të këqijave të jetës së Benit, për të vendosur ju fundin. Ndoshta…

Sidoqoftë, aktrimi jo vetëm i Viggo Mortensen, por edhe i fëmijëve, që të gjithëve është goxha i bukur, në nivel. Të bëjnë të bashkë-ndjehesh me ta si në tragjedinë që i godet, si në njoftimin e tyre me botën ‘normale.’ Kjo në një mënyrë na jep një dozë antipatie ndaj vet karakterit të Benit. Kjo sepse të jesh prindër është përgjegjësi, dhe po të ishit Beni a do të rrezikonit të rrisni fëmijët tuaj në atë mënyrë? Do të ishin ndryshe, por a do të ishin të lumtur?

Filmi sjell disa peizazhe magjepsëse. Udhëtimi i tyre me autobus është përgjegjës për shumicën e tyre. Janë disa skena që sjellin emocione të kundërta. Si këto skena, si vet ngjarja, na bën të konsiderojmë atë që po bëjmë. E nëse nuk ju sjell në këtë pikë, atëherë mendoj se mund të ketë qenë humbje kohe. Në fakt, është një rrugëtim tepër i nevojshëm, për secilin prej nesh. Një rrugëtim që s’do të merret nga asnjëri prej nesh. Jo që s’kemi qejf, por s’kemi guxim. Nota personale: 4/5

Read Full Article

Armenët, tash rusët! Çfarë ka në radhë? Shqiptarët?

Ky sezon i ‘Ray Donovan’ vazhdon kahun që kishte marr duke ngushtuar veprimtarinë e Ray në atë të familjes dhe shoqërisë së tij të ngushtë. Dhe, për çudi nuk është vetëm Mickey për të cilin duhet brengosur, edhe pse në fakt gjithçka nis nga ai.

Ka shumë gjëra që ndodhin në këtë sezon, dhe secili nga karakteret ka atë dritën e tyre, trajektoren e tyre që në njëfarë mënyre na zgjon interesimin dhe na mban të lidhur edhe pse janë ngjarje dytësore. Kanceri i Abbyt; karriera e Terryt dhe dëshira e tij për tu rehatuar më në fund, lakmia që vëren ndoshta tek Bunchy; jeta martesore e këtij të dytit që megjithatë nuk mund të shqelmoj të kaluarën; problemet me Bridgetin; si dhe hyrja në moshë e Conor, janë tema që marrin kohën e tyre mjaftueshëm, përkundër se këta dy të fundit janë më pak aktiv në tregim. Dhe kjo vetëm tek familja e ngushtë përjashtuar Mickey.

Këtë sezon Ray në njëfarë mënyre zgjeron familjen edhe me Avin. E në të njëjtën kohë Lena zgjeron ‘kompetencat’ e saja edhe në çështje të brendshme familjare të Rayit.

Kthim në familje

Interesante ishte të shihnim Mickey që dëshiron të rehatohet edhe ai. Në fakt, të gjithë karakteret vetëm dëshirojnë qetësi në jetën e tyre, por gjithmonë del diçka, më shpesh e lidhur me të kaluarën që nuk i le të kenë atë paqe që dëshirojnë.

Më ka pëlqyer goxha shumë zhvillimi i ngjarjeve, edhe pse parehatia e vazhdueshme e Rayit paska më ka bërë anskioz edhe mua, jo vetëm atë si karakter. Thjesht, as nëse si shikues nuk kemi qenë në paqe pas ndonjë episodi. Nejse pas të fundit po.

Tashti nuk di kah do të shkojnë gjërat, ama janë rehatuar së paku për momentin. E ceka më lartë, ndoshta është radha për shqiptarët që të kenë pjesën e tyre në këtë serial, në jetën e Rayit.

Katërshe

Ka qenë sezon i mirë, me tensione deri në fund. Jo më i miri, por cilësia nuk po bie. Kemi një mobilizim familjar kundër të huajve, diçka që nuk ka qenë e pranishme në këtë serial deri më tani. Nuk di sa po më pëlqen ky drejtim. Megjithatë planifikoj të vazhdoj edhe më tutje. Nota personale për sezonin e katërt: 4/5

Read Full Article

127 Hours më i butë

Së pari më duhet të pranoj që nuk jam fans i madh i horrorave. Sidomos atyre mbinatyror. Por, The Shallows nuk hyn në këtë kategori duke provuar ti afrohet realitetit sa që mund edhe të definohet si i tillë. Pra, deri në një masë është një ngjarje që mund të na ndodh të gjithëve. Ndoshta. Nejse, së paku atyre që bëjnë surf në vende të dyshimta.

Ngjarja zhvillohet me një bregdet në Meksikë ku Nancy pas vdekjes së të ëmës shkon të përjetoj njërin nga vendet më të dashura të së ëmës. Aty, ajo nis të bëj surf, dhe në një vend të braktisur nga njerëzimi, ajo mbetet e ngujuar në det. Kjo ndodh pas një aksidenti në ujë, aksident që zgjon kureshtjen e një peshkaqeni i cili provon të mbroj territorin e tij.

Film i mirë nga njerëz me përvojë

Pra, është një ngjarje që , edhe pse jo aq të mëdha, megjithatë ka gjasa probabiliteti. Për këtë duhet ti japim një mëritë të veçantë Anthony Jaswinskit dhe Jaume Collet-Serra. Që të dy, sidomos Collet-Serra, janë emra jo pak të njohur në zhanrin e horrorit. Përvojë e bën të veten në sendërtimin e kësaj ngjarjeje e cila nuk lë asgjë për tu dëshiruar tek fansat e ‘horrorit’ të butë.

Një gjë tjetër që duhet të pranoj është që kurrë Blake Lively nuk më ka mbushur syrin e një aktoreje të mirë (#TeamBlair :P). Dhe, akoma nuk vë diçka speciale, por ama bën një punë të mirë. Sjell në jetë një karakter ashtu siç di, tepër emocional në vetvete, emocional deri në atë shkallë sa që nis të të shkoj nerva. Në fakt ajo është e vetmja fytyrë që shihet përgjatë gjithë filmit, me karaktere dytësore që anashkalojnë në momente të caktuara.

The Shallows mbetet një film mirë i realizuar, i përkryer për këtë zhanrin e ‘trilluar’ të horrorit që më pëlqen mua, horror të butë. Deri në një masë mund të ngjaj me ‘127 Hours’, por jo mjaft. Nota personale: 3/5

Read Full Article