Tag: Recensim

Aaron Sorkin, Danny Boyle, Michael Fassbender, Kate Winslet, Jeff Daniels, e mbi të gjitha imazhi i Steve Jobs përbëjnë nomenklaturën e yjeve të këtij filmi. Por, një yll i papritur në mesin e krejt këtyre, që befasisht arrin të inkorporohet në rrezet shndritëse të krejt këtyre nga ky film për mua është Seth Rogen.

Nga të gjithë që përmenda në krye është normale të presim nivelin më të lartë të punës artistike, nivel i cili nuk mungon në asnjë pjesë të filmit ‘Steve Jobs’. Ama, një aktrim aq me zemër, aq karizmatik i Seth Rogen ka qenë i paparashikuar për mua. Rogen shfaqet siç thotë karakteri i Fassbender, në momentet kur nuk e pret dhe kur të nevojitet më së paku. Në rolin e Steve Wozniak, Rogen sjell një karakter këmbëngulës në misionin e tij që për dallim nga Jobs, është pasqyrim i një njeriu punëtor dhe socialist.

E Steve Jobs vjen në imazhin më të pështirë që mund të jetë. Arrogant, snob, paranoik, mendjemadh, tiran, çfarëdo mund ta quajmë nga ajo çfarë shohim nga ky film. Karakteri i tij kalon nëpër tri skena ku emocionet e tija nuk mbeten pa u sfiduar. Dhe asnjë skenë nuk na ofron një pamje të pastër, pa perde të karakterit të tij duke na lënë në dyshim dhe të pacaktuar se çfarë të mendojmë për të.

I bazuar në biografinë e shkruar nga Walter Isacsson dhe nën skenar të njërin prej emrave më të dashur nga unë në botën e filmit dhe televizionit, ‘Steve Jobs’ ka dialogë të cilësisë më të lartë duke mos lënë kohë për pushim në asnjë çast përgjatë dy orëve. Dialogët janë të shkruar me mjeshtërinë më të lartë, të sjella në jetë nga aktrimi fenomenal i Kate Winslet dhe Michael Fassbender. Seth Rogen e Jeff Daniels kanë një pjesë të rëndësishme në të gjitha pjesët e filmit, dhe janë bashkëbisedues fenomenal në secilën skenë. Mbresëlënës kanë qenë dialogët ndërmjet Fassbender e Daniels, lidhja e karaktereve të të cilëve evoluon nëpër faza e skena në nivele të ndryshme të miqësisë. E punë shumë të bukur në regji bën edhe Danny Boyle.

‘Steve Jobs’ është filmi më i mirë deri më tani i përgatitur për njërën nga mendjet më të ndritura të viteve të fundit. Pos zgjuarsisë, filmi sjell atë pjesën e panjohur për publikun për Steve Jobs, që dikë si unë e bën të lumtur që përdor Android. Nota personale: 5/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Viti 2015 ka qenë vit i Alicia Vikander. Aktorja suedeze nisur nga ‘Testament of Youth’, për të vazhduar me ‘Ex-Machina’, ‘The Man from U.N.C.L.E.’ ‘Burnt’ e deri tek ‘The Danish Girl’ ka pasur një periudhë kohore ku ka shkëlqyer me aktrimin e saj që dëshmon për një talent premtues. Paraqitja e saj tek ‘The Danish Girl’ përmbyll këtë cikël me një finale që do të duhej me plot mëritë të kurorëzohej me Oskar.

Ndryshe nga Vikander, Eddie Redmayne ka arritur majat me ‘Les Miserables’ dhe ‘The Theory of Everything’. Në të dy filmat ka qenë i mahnitshëm pa harruar edhe filmat e mëparshëm nga ‘My Week with Marilyn’ e tek historikët britanik. Këtu, tek ‘The Danish Girl’ kthehet në shina pas tmerrit në ‘Jupiter Ascending’.

Aktrimi është i mrekullueshëm, nga ana e të dyve. Edhe Vikander edhe Redmayne kanë një harmoni të përkryer para kamerave duke portretizuar çiftin të cilin janë ftuar ta portretizojnë. Ata sjellin tregimin fiktiv inspiruar nga jetët e dy artistëve danez, Lili Elbe dhe Gerda Wagener. Martesa dhe vepra e tyre evoluon derisa Lili nis rrugëtimin si një pioniere trans-seksuale. Nuk janë karaktere të zakonshme dhe për pasqyrimin e tyre në ekran të madh nevojitet diçka mbi të zakonshmen. Këtë me plot zell e sjellin edhe Alicia Vikander edhe Eddie Redmayne.

Por, Tom Hooper di të bëj gjëra edhe më të mira. Fatmirësisht karrierën e tij si regjisor në ekran të madh e kam ndjekur në tërësi. Aftësitë e tij prej regjisori, kapja e skenave, e karaktereve sipas stilit të tij të formësuar nuk mungon as tek ‘The Danish Girl’. Megjithatë ‘The Danish Girl’ nuk arrin të tejkaloj ‘Les Miserables’, ‘The King’s Speech’ e as ‘The Damned United’. Është film mirë i realizuar, por Hooper di të bëj edhe më mirë. Ndoshta mund të fajësojmë pak edhe temën e skenarin deri diku, ama megjithatë, mbetet një nivel më poshtë mesatares së Hooper.

Pra ‘The Danish Girl’ mbetet një film i dominuar nga aktrimi fenomenal i Alicia Vikander dhe Eddie Redmayne. Ka goxha art, në kuptimin e plotë të fjalës. Nota personale: 4/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

 

Read Full Article

Hip-Hop për mua nis dhe mbaron tek Eminem. Gjithçka që di për këtë zhanër të muzikës përfshin botën e tij, dhe emrat që përmend, sa për të mirë e për të keq nëpër këngët e tij. Njëri nga emrat që ka përmendur më së shumti Eminem ka qenë Dr. Dre.

Dre është njëri nga karakteret kryesore, dhe njëkohësisht më të mira në filmin ‘Straight Outta Compton’. Ice Cube dhe Eazy-A janë dy karaktere tjera me hapësirë më të madhe në film. Ky i fundit ishte krejt risi për mua si dikush jo shumë i lidhur me këtë zhanër të muzikës. Filmi sjell tregimin e grupit NWA të cilët konsiderohen si themelues të muzikës hip-hop, muzikës rap.

Ritmi dhe poezia ishte një armë ndaj shtypjes të padrejtë raciste ndaj një pjese të konsiderueshme të popullsisë. Ashtu edhe nis filmi, me sfidat që shoqëria amerikane, një pjesë e popullsisë më saktë, akoma nuk i ka tejkaluar. Është një rrugëtim i përshkruar për mrekulli nga grupi prej pesë skenaristëve e që vjen në regji të F. Gary Gray, i cili për neve kosovarëve është i njohur sikur 36 shkronjat e alfabetit falë një milionë ritransmetimeve të filmit ‘Italian Job’ në RTK.

Gray ka mundur ta bëj filmin më pak të gjatë duke hequr disa skena bajagi të panevojshme. Është vështirë të lidhesh me filmin në fillim, sidomos nëse sikur unë nuk keni njohuri fillestare në lidhje me tregimin dhe karakteret. E karakteret vihen në jetë për mrekulli nga një kast jo shumë i njohur që bën punë shumë të mirë, njëjtë si Paul Giamatti. Në përgjithësi, aktrimi, ngjashëm si skenari e regjia janë pjesë të realizuara mirë.

Derisa shërben si një abetare për të gjithë fansat e rap e hip-hop muzikës, ‘Straight Outta Compton’ është edhe një film mirë i realizuar artistikisht. Pak i gjatë. Nota personale: 4/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Coenat janë ‘loqkë’ skenaristë! Por, e kanë një zakon të pashkruar – një film të mirë, një jo edhe aq të mirë. Pasi vitin e kaluar kishim ‘Unbroken’ me regjisoren e ‘madhe’ Angelina Jolie, këtë vit ishte radha të shpaguanin veten. A ka mënyrë më të mirë shpagimi se të kesh për regjisor Steven Spielbergun. Kur merr Spielbergun, shto edhe Tom Hanks dhe ke njërin nga filmat më të mirë të vitit. Por, ylli i befasishëm ‘Bridge of Spies’, ndoshta edhe më i madhi nga ky film, është Mark Rylance.

Rudolf Abel është një spiun rus i kapur nga shërbimet amerikane në territorin amerikan. I portretizuar nga Rylance, Abel është një karakter shumë i qetë përkundër situatës në të cilën është dhe disa nga fjalitë e tij në këtë film janë tepër mbresëlënëse, fjali këto që vijnë në pako me një aktrim të mahnitshëm që meriton të shpërblehet edhe me Oskar. Harmonia skenike e Rylance me Tom Hanks është e mahnitshme. Hanks portretizon rolin e avokatit publik James B. Donovan, i cili nuk pajtohet me ‘udhëzimet’ për të qenë avokat sa për sy faqe. Krejt ndryshe nga opinioni publik, Donovan merr masat më të skajshme për të mbrojtur Abelin. Ky vendim nuk do të pritet me duartrokitje as nga popullsia, e as nga hierarkia e tyre. Plani i Hanks është më i madh, dhe kur vjen koha për ta jetësuar, atëherë vetëm sa ‘ndizet’ tema, derisa aktrimi i Hanks edhe para kësaj pjese është goxha madhështor. Alan Alda e Amy Ryan janë dy që vlen të përmenden nga pjesa tjetër e kastit. Aktrimi është në nivel, derisa skenari e sidomos regjia ka ato nuancat e zakonshme të Coenëve e Spielbergut. Këta sjellin aftësitë e tyre nga të gjitha veprat e bukura që kanë bërë me dekada në botën e filmit duke mos lënë asnjë hapësirë zhgënjimi.

Me tërë këta emra të angazhuar, me përvojën që kanë, ‘Bridge of Spies’ ofron një tregim ngazëllues nga fillimi deri në fund. Është një tregim që sjell një periudhë të pasluftës, një periudhe akoma në fazat e para të rehabilitimit. Është një tregim i shtjelluar për merak nga të gjitha figurat e përfshira. Nota personale: 5/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Nuk është risi që tema që ‘prek në tel’ shumicën e ‘ekspertëve’ të kinematografisë viteve të fundit është ajo në lidhje me dashurinë ndërmjet të njëjtës gjini. Kjo ka lënë mbrapa temat për racizmin duke shkaktuar një revoltë këtë vit për mospërfshirjen e aktorëve afrikano-amerikan në mesin e të nominuarve. E njëjta do të ndodh kur kjo temë ‘të dal nga moda’.

Phyllis Nagy sjell skenarin e bazuar në novelën e Patricia Highsmith e cila më tepër është si një lloj autobiografie për ngjarjet në fillimin e pjesës së dytë të shekullit të kaluar. Një fotografiste nis të ndjej dashuri me një grua më të vjetër, të martuar e me fëmijë. Lidhja e tyre arrin të kaloj nëpër disa faza, duke sfiduar doket e asaj kohe në SHBA.

Todd Haynes bën regjinë e këtij filmi që të vetmen gjë pozitive ka deri diku fotografinë e mirë të përdorur nëpër shumicën e skenave, dhe ndriçimin tashmë të përshtatur për ato vite. As kostumografia nuk mbetet mbrapa.

Rooney Mara është një aktore me potencial. Cate Blacnhett është një aktore me përvojë të dëshmuar. ‘Bashkëveprimi’ i tyre në këtë film sjell një performancë aktrimi të bukur, edhe pse për mendimin tim nuk ka pasur ndonjë veçanti nga punët tjera që kanë bërë më herët në botën e filmave. Kanë një harmoni skenike të sunduar nga pasiguria dhe hezitimi i karaktereve të cilat sikur mbajnë rezervë për atë që po ndodh, një rezervë që vërehet edhe në aktrimin e të dyjave, të cilat nuk japin maksimumin nga to.

Në fakt, Blanchett kurrë nuk më është dukur një Meryl Streep v2. Rooney Mara ka kohë për të dëshmuar veten, pasi që në këtë film, së paku për mua nuk bën diçka më të mirë se tek ‘Side Effects’ apo edhe te ‘The Girl with the Dragon Tattoo’.

Ngjashëm si Cate Blanchett, edhe ‘Carol’ si film në vete mbetet i mbivlerësuar, duke provuar të përçoj një mesazh të humbur në kohë. Nota personale: 3/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Që filmat janë mënyra më e mirë e propagandës së ‘fshehtë’ nuk është mohuar asnjëherë. Është një fakt që duhet të dihet nga të gjithë, por jo të hallakatet çdo film apo segment filmi për të thurur imagjinata konspirative, sepse shumica e tyre ndodhin vetëm në kokën tuaj, dhe krijohet një histeri e panevojshme.

Një histeri e tillë kishte ndodhur në vitet pas Luftës së Dytë Botërore kur kishte nisur gjahu për përkrahësit e komunizmit në SHBA. Kjo histeri kishte prekur të gjithë, përfshirë edhe filmbërësit. Njëri ndër këta filmbërës ishte edhe Dalton Trumbo. Ky film është tregimi i tij.

Pak veta do të sakrifikonin rehatinë e jetës së tyre aktuale për të ndjekur ideologjinë, idealet e tyre, të cilat në rastin e Dalton Trumbos ishin në favor të shoqërisë, së paku ashtu konsiston Daltoni në ‘Trumbo’. Dy vite pas fitores ndaj Gjermanisë, kur Bota kishte nisur të ndahej në dy fronte, Trumbo ishte ndër skenaristët më të mirë në Hollywood. Por, refuzimi për të heq dorë nga ideologjia, vendos Trumbon dhe bashkëmendimtarët e tij prapa grilave. Jeta nuk lehtësohet as pas lirimit kur është në listën e zezë që e lë pa punë për pjesën më të madhe të karrierës së tij.

Aktrimi i Bryan Cranston, edhe pse jo aq i adaptuar në ekran të madh sa në botën e televizionit, është i shkëlqyeshëm. Nuk lë asgjë në hije, rezervë, në performancën e tij e cila sa zhvillohet filmi vetëm sa shkon duke u përsosur. Sjell në jetë një karakter interesant,  të ndryshëm, të ngujuar ndërmjet ideologjisë, karrierës, familjes. Pos Cranston, në rolet kryesore vjen edhe Diane Lane që arrin të ketë një harmoni të mirë skenike me të. Hapësirë të konsiderueshme në skenë ka edhe Helen Mirren e cila arrin të më shkoj nerva në çdo skenë që paraqitet. Të shohësh Louis CK në film gjithnjë është një përvojë e këndshme. Edhe në këtë rast ishte njëjtë. E kënaqësi edhe më të madhe kam kur shoh John Goodman. Është njëri nga aktorët më lezetshëm në ekranin e madh. Gjithnjë ka role dytësore, role në të cilat nuk bëhet merak për karakteret që zakonisht kanë një volum negativiteti në film.

‘Trumbo’ mbetet një film, një projekt që sfidon jo medoemos vetëm të kaluarën e Hollywoodit. Sjell në jetë një kryqëzim të padrejtë të njërit që del të jetë nga filmbërësit më të mirë të pasluftës. Nota personale: 4/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Kurrë s’kam qenë tifoz i ‘sportit’ të boksit. Koncepti i këtij sporti si argëtim më duket i pakuptimtë. Por, megjithatë mbetet si sporti më i trajtuar në filmat hollywoodian. Për këtë arsye nuk kam parë krejt filmat e Rockyt. Por, tregimi për ‘Creed’ nuk ishte krejt i panjohur për mua. Duke nisur nga kjo, edhe tema e filmi më duke mbresëlënëse.

Sylvester Stallone kthehet me një profesion të ri që nuk përfshin shpërndarjen e grushteve që e bën ‘Creed’ shumë më të mirë dhe më të mençur se filmi i fundit për Rockyn. Tash, Rocky Balboa ka një mision tjetër, mision që të stërvit dhe mësoj Adonis Johnson, të birin e ish-mikut dhe rivalit të Rockyt, Apollo Creed.

Megjithëkëtë, Rocky nuk mbetet pa shfaqur disa nga talentet e tij, qofshin edhe vetëm të simuluara. Por, ajo çfarë e bën aktrimin e Stallones të veçantë është shfaqja e talentit të tij prej një aktori që di më shumë se sa të zhdëp grushte kundërshtarin, një aktori që portretizon një karakter me emocione për shfaqjen e të cilave duhet gropos thellë në brendinë e tij, emocione që arrijnë të përçojnë mesazhin e vet këtij projekti kinematografik.

Aktrimi i Stallones është më i miri në karrierën e tij dhe meriton një mirënjohje për të gjitha ato që i ka sjell kinematografisë ndër vite. Por, ky aktrim shoqëroret nga një talent tjetër që po zë, dhe me plotë fjalë meriton të trashëgoj franshizën e Rockyt që mund të vazhdoj për dekada nën ‘Creed’. Michael B. Jordan dhe talenti i tij është shfaqur për merak tek ‘Fruitvale Station’, për të vazhduar edhe tek ‘Fantastic Four’ – film i cili është prej më të këqijve të 2015tës, por jo për faj të aktrimit.

Tek ‘Fruitvale Station’, kinematografia ishte njohur edhe me Ryan Coogler si regjisor dhe skenarist. Bashkëpunimi i Coogler me Jordan ka vazhduar edhe tek ‘Creed’ dhe të dy kanë prodhuar një film goxha të mirë. Filmi mund të jetë pak më i gjatë se që duhet, por janë disa skena, sidomos e treta e fundit e filmit që është realizuar për mrekulli si në shkrim, ashtu edhe në realizim teknik.

‘Creed’ është një komponim i shkëlqyeshëm i përvojës së Stallone dhe talentit të Jordan e Coogler. Lirshëm mund ta konsiderojmë si bartje e stafetës së Rockyt nga Stallone tek këta të fundit. Një bartje stafete që nuk duhet të humbet si nga fansat e Rockyt e filmave sportiv-luftarak, ashtu edhe nga fansat e kinematografisë në përgjithësi. Nota personale: 4/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

‘Get Hard’, ‘Step Brothers’, ‘The Other Guys’, ‘Anchroman’-at, ‘Talladega Night’, apo më thjeshtë gjithçka ku ka shkëlqyer Will Ferrell janë prodhim i Adam McKay. Skenarin apo regjinë, apo edhe të dyja kanë pasur emrin e McKay në krye. Nëse i keni parë, së paku njërin nga këta filma atëherë e dini që të gjitha janë komedi. Dhe që një regjisor nga tituj të tillë të dal e të bëj njërin nga filmat më të mirë të vitit, dhe mbi të gjitha që nuk ka lidhje me komedi, është përtej befasisë.

‘The Big Short’ sjell njërin nga tregimet më të dykuptimta të këtij viti në kinematografi. Në fakt tregimi është i thjeshtë – katër njerëz të lidhur me botën e lartë financiare parashohin kolapsin e tregut të patundshmërive dhe kredive në mesin e 2000tave, dhe vendosin të përfitojnë nga bankat e mëdha dhe injoranca e tyre ndaj kësaj gjendjeje. Por, këtu lind ajo dykuptimshmëria. Kjo për faktin se bankat megjithatë ia dalin të mbijetojnë e të mos prekën në fund – nuk është spoiler sepse është një gjë e ditur nga të gjithë, derisa qytetarët e thjeshtë pësojnë më së keqi duke vënë në pikëpyetje edhe burimin e fitimit të këtyre katër personave.

McKay në botën e dramës dhe filmave të denjë për Oskar e sjell Steve Carrell i cili me Foxcatcher ka bërë një transformim zhanri për mësysh. Edhe këtu, tek ‘The Big Short’ Carrell nuk dëshpëron aspak, ama megjithatë akoma personalisht nuk jam i adaptuar ta shoh në role serioze. Ryan Gosling, Brad Pitt, e Christian Bale përbëjnë një ansambël të shkëlqyeshëm, të gjithë me tregime të veta, pak e hiq të kryqëzuara, tregime në të cilat aktrojnë me mjeshtri. Aktrimi përcillet me performancën jo vetëm të McKay në skenar, por edhe në regji. filmi është realizuar në përgjithësi për merak, dhe meriton të jetë në mesin e filmave më të mirë të vitit 2015.

Një vrojtim në botën e epërme të financave, një botë e dhunshme, mizore, e pashpirt për klasën punëtore, që përshkruhet më së miri nga përmbledhja në fund të filmit në zërin e Ryan Goslingut. ‘The Big Short’ është një film që arrin goxha mirë të portretizoj atë se çfarë ka ndodhur në krizën financiare, dhe kush ishin fituesit e humbësit. Nota personale: 5/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Mad Max franshiza edhe ashtu është një botë në vete në botën e kinematografisë. Geroge Miller ka bërë punë të mahnitshme me vazhdimet e para duke sjell një botë apokaliptike sa të veçantë aq edhe të çuditshme, dhe deri në një shkallë goxha të pakuptueshme. Tashti, le të imagjinojmë se çfarë do të ndodhte sikur Miller të kishte teknologjinë e sotme, moderne, në realizimin e atyre filmave të parë. Nuk kemi nevojë për të imagjinojmë. E kemi ‘Mad Max: Fury Road’.

Ringjallja e Mad Max, veç që ka shtuar interesimin për franshizën dhe filmat e parë. Në të njëjtën kohë, ky vazhdim dominon të gjithë filmat paraprak për Maxin e çmendur, si dhe shumicën e filmave të shfaqur gjatë vitit 2015.

Edhe pse Max tek ‘Fury Road’ është më shumë si karakter dytësor, kontributi i tij nuk mbetet i pavërejtur përgjatë dy orëve plotë adrenalinë dhe aksion. Nën portretizimin e njërit nga emrat më të ‘nxehtë’ në film këto vite – Tom Hardy, Max është i zënë nga Immortan Joe i cili është një perandor tiran në botën apokaliptike ku më në fund ngrohja globale e ka bërë të veten dhe ka zhdukur sasitë e ujit në masë të madhe, të cilat tani kontrollohen nga Joe. Gjatë një rrugëtimi në shkretëtirë, njëra nga liderët e armatës së Joe, Furiosa, vendos të devijoj rrugën dhe të niset në kërkim të vendlindjes e cila bazuar në thashethemet, do të duhej të jetë një parajsë e gjelbëruar. Në këtë udhëtim, ajo ka karremin më të rëndësishëm të Immortan Joe – gratë e tij shtatzëna, e që shtatzënia në këtë botë apokaliptike duket të jetë mrekulli. Dhe kuptohet, me të është Max.

Filmi ka temë, tregim mirë të shtjelluar. Por, ajo çfarë mahnit është realizimi vizual. Automjete nga më të ndryshmet, karaktere nga fytyrat nga të dy skajet e hijeshisë. Vozitje të çmendura, Gitara dhe muzikë të çmendur. Adrenalina është mbi kulme të normales, fotografia e filmit është parajsë për syrin, duke shtjelluar një tregim, rrugëtim të mahnitshëm për dy orë aventure nga më ngazëllueset në vitet e fundit të kinematografisë.

‘Mad Max: Fury Road’ është një kënaqësi e gjithanshme kinematografike që do të ju mahnit me të gjitha aspektet që mund të ofroj një film. Për dy orë! Nota personale: 5/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article

Për fansat e futbollit amerikan fjala ‘concussion’ është ndër më të frikshmet. Nëse një lojtar i ekipit tuaj diagnostifikohet me ‘tronditje’ mund të humbas edhe tërë sezonin. Dhe mungesa e një kuarterbeku qoftë edhe vetëm për disa ndeshje mund të humbas krejt sezonin. Por, mjaft me futboll amerikan. Ti kthehemi filmit.

Vërtetë më vjen mirë që Will Smith më në fund e ka gjetur rrugën e duhur. Pas disa filmave të tmerrshëm, së pari erdhi ‘Focus’ dhe më pas ‘Concussion’. Edhe pse të dytë me tema goxha të ndryshme, rrjedhimisht edhe aktrim të ndryshëm, Will Smith bën punë të shkëlqyeshme në të dytë. Për më tepër aktrimi i tij tek ‘Concussion’ ka qenë i denjë edhe për tu nominuar për Oskar.

Tek ky film, Will Smith portretizon një mjek të quajtur Bennett Omalu i cili arrin të mësoj arsyen për humbjen fatale të jetës së disave nga futbollistët më të mirë të cilët në kohë të ndryshme pas pensionimit edhe i marrin jetën vetes për shkak të problemeve me tru. Prejardhja dhe raca e Dr. Omalu, i cili nis luftën kundër argëtimit të preferuar të një kombi të tërë, e bëjnë misionin e tij të pamundur. Lufta e ftohtë ndërmjet liderëve që udhëheqin dhe përfitojnë nga ky sport në shpinë të futbollistëve të pasiguruar mjaft për shëndetin e tyre, dhe Dr. Omalut i cili ka qëllim human, shpeshherë kalon edhe kufijtë e normales.

Ky tregim vjen i përpunuar për mrekulli Peter Landesman i cili arrin që një artikull të thjeshtë reviste ta kthej në një film dy orësh për merak. Puna pas kamerave nuk ka ndonjë gjë të veçantë, por më ka pëlqyer tepër fotografia e filmit e cila arrin të përshtatet me temën që trajton në shumicën e rasteve. Megjithatë gjithçka mbetet nën hijen e aktrimit. Pos Will Smith, kasti është i pasur edhe me rolet e portretizuara nga Alec Baldwin, Albert Brooks, e Gugu Mbatha-Raw.

‘Concussion’ mbetet një film i rëndësishëm për sportin e futbollit amerikan dhe historinë e tij. Një film që sjell në pah edhe një herë talentin që ka Will Smith për të aktruar. Nota personale: 4/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Read Full Article