Category: Libra

Në dhomën e ditës nuk mbajmë fotografi, piktura, apo çfarëdo frymori jo të gjallë! Kjo nuk vlen për dhomat tjera, megjithatë. Dhe derisa qëndronte aty, kopertina e librit, fytyra e saj në profil nuk dukej aspak nga ato që gjejmë brenda librit. Tregimet e saja, ato që i shkruan, nuk përkojnë aspak me atë fytyrë të çiltër prej engjëlli që reflektonte pafajësinë!

Read Full Article

“Ka kaq shumë libra dhe kaq pak kohë” – ka thënë Frank Zappa. Prandaj, është e rëndësishme që t’i zgjedhim mirë librat që duam t’i lexojmë.
Së bashku me disa nga anëtarët e grupit “Maniakë t’leximt”, jemi munduar t’iu sjellim disa nga librat më të mirë që kemi lexuar kohët e fundit. Nëse jeni në dilemë se çfarë të lexoni gjatë muajit mars, ja disa sugjerime.

 

  1. “Fëmija i pestë” nga Doris Lessing
    shkruan Elion Kollçaku:

    Arsyeja kryesore se pse vendosa ta lexoj këtë libër, vjen po ashtu nga një tjetër libër, “31 intervista, me shkrimtarët e shekullit”, nga Rudina Xhunga, ku ajo kishte intervistuar shkrimtaren Doris Lessing, dhe këshilla e kësaj të fundit, ishte që nëse nisni të lexoni veprat e mia, filloni me “Fëmija i pestë”. E përfundova këtë libër, dhe është shumë i veçantë, duke qëndruar tek fakti se është shumë enigmatik. Dy personazhet kryesorë janë Davidi dhe Harieta, dhe dëshira e madhe e tyre është për një familje sa më të madhe. Dhe, kështu ndodh, e blejnë një shtëpi të madhe, lindin katër fëmijë, të mirë e të shëndetshëm, Lukën, Helenën, Xhenin dhe Polin. Gjithçka ndryshon, kur vjen në jetë një fëmijë “i pestë” i paplanifikuar. Pastaj, çdo gjë është enigmatike, një fëmijë sikur “alien”, me sytë e mëdhenj dhe me një shikim e botë krejt tjetër. Nga ky libër do të shihni sakrificat e një nëne, për një fëmijë që nuk e do askush, as babai i vet. Fatkeqësisht, do ta shihni se sa e vështirë është të arrihet lumturia familjare, e ndoshta edhe nuk ekziston. I’u mbetet juve për ta zbuluar.

 

  1. “1984” – George Orwell
    shkruan Artan Ramadani:

    Një prej librave më të mirë që është shkruajtur ndonjëherë. Këtë libër e pata filluar para një kohe, por për disa arsye, më është dashur ta ndërprej, me mendimin për ta rifilluar më vonë.  Arsyeja në rend të parë, për këtë shkrim, është ta shpreh madhështinë e tij, e pastaj, për t’i treguar të tjerëve që është një libër <absolut must-read>, meqë para disa dite e pash një postim ku dikush pyeste se a ia vlen.  Libri është i shkruar në vitin 1949,  mirëpo ngjarjet e romanit janë të vendosura në vitin 1984 në Londër, pjesë e Oqeanisë, një sipërfaqe e kontrolluar me dorë të hekurt nga “Partia” që udhëhiqet nga figura simbolike e Vëllait të Madh. Shteti nuk ofron asgjë pos regjim totalitar mbi popullin, dhe shkrimi, leximi, mendimi i lirë, dhe gjithçka tjetër që na bën të ndihemi të lirë, janë të ndaluara. Romani i cili fillon me një nga citatet më të njohura të letërsisë ndonjëherë “It was a bright cold day in April, and the clocks were striking thirteen”  vazhdon e bëhet më i mirë, atëherë kur fillojnë ta godasin dyshimet protagonistin, Winston Smith, në lidhje me mirëqënien e tij dhe popullit, që vazhdon të shtypet në çdo mënyrë të mundshme nga Partia. Ndoshta romani nuk shquhet aq për thellësinë e personazheve, por ka fituar respekt të madh në letërsi, për shkak se nuk ka moment që ti e lexon këtë roman, që nuk imagjinon se sa e tmerrshme do të ishte jetesa e tillë. Përmbajtja, stili, dhe disa nga konceptet e njohura të librit si “Vëllau i Madh”, “Teleekrani”, “Dhoma 101”, “mendimi i dyfishtë” etj, kanë hyrë në përdorim të gjerë qysh nga publikimi i librit. Arsyeja pse ky libër është i pavdekshëm, është sepse mesazhi i tij, është sa i thjeshtë, aq edhe sublim: Mendimet e gabuara, janë elemente të Lirisë! 2+2=5.


  1. “Profeti” nga Khalil Gibran
    shkruan Haris Haxhimehmeti:

    Profeti” nga Khalil Gibran është një libër me ese të shkurtëra, të cilat kanë të bëjnë me proceset e jetës, e veçmas ato spirtuale, ku në çdo kapitull (26 gjithsej) përshkruhen ndjenjat e ndryshme, dhe si kapitull të fundit,  e ka lënë  procesin e fundit në këtë botë, pra vdekjen. Autori në këtë libër ka përdorur edhe një stilistikë shumë të pasur, e cila është edhe një veçori që përdoret shumë nga autorët e Lindjes. E mira është që  te “Profeti”, autori i cili gjatë kohës sa ishte një kalimtar në një vend, u shpjegonte banorëve të atij vendit  për këto ndjenja, gjithmonë në rrafshin pozitiv, pra autori e shikon të mirën dhe të bukurën në çdo gjë që na rrethon. Kjo vërehet edhe në poezinë e tij, “Libani yt dhe Libani im” (e botuar po në këtë libër, përkthyer nga Shtëpia Botuese “Pema”), një poezi që nuk flet vetëm për Libanin, por mund të tërhiqet paralelisht gati për çdo shtet, e veçmas me rastin e Kosovës, ku bën një krahasim nga dy perspektiva shumë të ndryshme të Libanit, njëri që sheh gjendjen e mjerueshme ekonomike, sociale etj., dhe tjetri që sheh shpresë te të rinjtë e vendit, te bukuritë e atij vendi etj. Pra, një libër prej afro 100 faqesh, por që tregon shumë, dhe ka shumë gjëra që të bëjnë të mendosh për jetën në përgjithësi.
  2. “Gjuetari i balonave” nga Khaled Hosseini
    shkruan Flogerta Krypi:

    Nëse do e dija që kjo është dita e fundit e jetës sime, do të preja biletën e parë për në Berlin. Do të shtrihesha në stolin tim të preferuar në parkun Kreuzberg dhe do të lexoja librin “Gjuetari i balonave”. Do i kaloja orët e fundit të jetës sime duke qarë dhe duke lexuar pafund këtë libër derisa të përfundojë. Më pas do të shtrihesha e qetë dhe do të mbyllja sytë e lumtur që po iki nga kjo botë ku nuk më la askush të zgjedh nëse do doja të lindja njeri. E nëse do zgjohesha në një botë tjetër sërish njeri, mjafton që të ketë libra si ky për të qenë e lumtur se jam njeri. Në fund të fundit njerëzit shkruajnë libra si këto…

 

  1. “Intervistë me vetveten: retë dhe gurët” nga Petro Marko
    shkruan Drenushë Morina:

    “Çka janë kujtimet? – Jeta e jetuar me emocione, me të gjitha armët që e mbajnë të gjallë, me të gjitha normat dhe kanunet që ka krijuar kuvendi i shekujve.” Me këto fjalë të shkruara plot mjeshtëri dhe kuptim, autori e fillon rrëfimin e tij.
    Të intervistosh vetveten, ta pyesësh veten me ato pyetje që ndoshta nuk t’i kanë bërë të tjerët – tingëllon mbase e çuditshme, interesante. Por pikërisht në këtë libër autobiografik, autori ka intervistuar veten, duke i sjellë lexuesve ngjarje dhe detaje interesante nga jeta e tij. Libri është i ndarë në dy pjesë:
    1. Petro Marko plak interviston Petro Markon e ri (1977) dhe
    2. Petro Marko plak interviston Petro Markon plak (1991).
    Autori, në rolin e kryepersonazhit, nuk rrëfen vetëm për veten, por edhe për të tjerët, edhe për ngjarje që u lidhën ngushtë me jetën e tij, si mori pjesë në Luftën e Spanjës, apo edhe takimi i tij me shkrimtarin Ernest Hemingway.
    Ky libër është një tregim i gjallë për një autor që nuk jeton më. Një autori që dha një kontribut të çmuar, dhe që meriton të lexohen librat e tij, sidomos një libër ku ai rrëfen për vetveten, për ngjarjet që lanë më së shumti gjurmë në jetën e tij, për sakrificat e sfidat nëpër të cilat ka kaluar. E kush mund të gërmojë në kujtesën e një personi dhe t’i hedh ato kujtime në letër, më mirë se ai njeri që i ka përjetuar? Sidomos kur bëhet fjalë për një autor si Petro Marko. Një libër sa i shkruar bukur, aq edhe dhimbshëm… Një libër që nuk duhet humbur pa lexuar.

    / Maniakë t’leximit /

Read Full Article

Intervistë imagjinare me J.K. Rowling nga Shkurta Januzi

J.K.Rowling

E para ditë e shtatorit. Qëndrova brenda stacionit hekurudhor King’s Cross në Londër, disa hapa tutje murit që ndante platformat nëntë dhe dhjetë ku qëndronin varur shkronjat “Platforma 9 3/4”. Poshtë saj qëndronte ngulur në mur një gjysmëkarrocë nga ato që përdoren për të bartur valixhet. Dhjetra fëmijë me shalle ngjyrat të cilave i reprezentonin katër shtëpitë e shkollës së magjisë Hogwarts vraponin përreth teksa të tjerët i nxirrnin në fotografi. Edhe unë, ndonëse aspak fëmijë mbaja shallin tim të Grifindorit. Leoni, që më ishte bërë bashkëshoqërues i përhershëm i një shtatorëve në King’s Cross më goditi me bërryl dhe bëri me kokë nga karroca në mur.

– Hajde, do ta bësh foton e përvitshme apo jo?

Unë tunda kokën në shenjë mohimi. C’dobi do kishte? Tashmë kisha shumë nga ato fotografi dhe ato s’më jepnin më kurrëfarë kënaqësie. Dëshira ime nuk ishte më të nxirrja një fotografi aty, por të arrija të depërtoja nëpër atë mur e të dilja në botën e magjisë që J. K. Rowling e kishte krijuar.

– Unë po ik tash. – tha Leoni pas një copë here dhe vari buzët meqë unë s’po bëja zë. Shtrëngoi shallin e tij me vija gjelbërt-gri të shtëpisë së Syltherin dhe iku me vetulla të ngrysura. Vetëm kur u largua duke shtyrë fëmiëjt që i dilnin para unë qesha me zemër. Leoni ishte një Slytherin i vërtetë. Kur ai u zhduk mes njerëzve unë eca disa hapa tutje dhe u ula mbi një stol pritjeje teksa turmat e fëmijëve pak e nga pak u shpërndanë. Një orë, dy, tri… qëndrova e vetme në stacion me sytë e ngulur mbi platformën 9 e 3/4.

Dikur, kur më në fund mu bë mendja top të rregulloja shallin tim kuq-verdhë që më kishte rrëshqitur nga qafa e të ikja që andej, syri më kapi një siluetë që rrinte fshehur anash murit që ndante dy platformat. Ndoshta, në një ditë të zakonshme nuk do të arrija ta kuptoja e kujt qe ajo siluetë që rrinte aty kot, por e zhytur në atë nostalgjinë e një bote që kurrë se kisha përjetuar munda ta kuptoja lehtësisht se dikush që qëndronte aty në këtë kohë nuk qe një person i zakonshëm. Jo i zakonshëm si unë, e as si njeri tjetër mbi tokë. Ia afrova në heshtje dhe e vërejta se nuk kisha gabuar. Ishte Xhoanë Rowling. Duart i kishte futur thellë në xhepat e palltos dhe në kokë mbante një kapelë gri. Flokët e saj të artë i vareshin mbi shpatulla dhe cuditërisht nuk mbante veshur një shall verdhë-kuq si ai i imi ashtu sic do kisha imagjinuar. Ashtu duke e soditur iu afrova aq shumë por ajo sërish nuk më hetoi. Ashtu si unë pakëz më parë, qëndronte krejt e hutuar dhe e shkëputur nga ambienti përreth. Ndoshta edhe ajo dëshirontë që vërtetë të kalonte atë mur dhe të prekte botën e magjisë që kishte lindur nga mendja e saj.

– Sikur të kisha qëndruar këtu në vitin 1991 do të kisha parë një djalë me flokë të zinj të shprishur, me syze e vrragë mbi vetulla dhe një familje flokëkuqësh zhurmaxhinj, ndoshta atëherë edhe unë do ia kisha arritur të bëhesha pjesë e magjisë.

– Oh e dashur…

Xhoanë zgjati duart dhe më kapi nga krahu. Sytë e saj më panë me dashamirësi të pafund. Pastaj së bashku, u ulëm tek stoli ku unë kisha qëndruar pakëz më parë. Kjo ndodhi aq natyrshëm thua se njiheshim ngaherë, e kjo qe në fakt hera e parë që e takoja.

– Nganjëherë ka ditë që kjo është mu ajo që unë dua për veten time. Sikur të kishe një mundësi, një formë cfarëdo qoftë… që ta kaloja këtë mur dhe të futesha brenda asaj bote.

Unë i buzëqesha.

– Por ti nuk ke nevojë. Ajo botë është brenda teje, brenda mendjes sate.

– Nuk mjafton… Kurrë nuk mjafton.

– Por megjithatë është ngushëllim. Nga të gjithë njerëzit në botë je ti e vetmja që e di se c’ngjet me ta tashmë. – thashë duke iu referuar personazheve të serisë së librave Harry Potter me të cilat qeshë rritur e pjekur e me të cilat vazhdoja të frymoja. – Të mjafton ta marrësh një penë dhe të shkruash. Vetëm ti mund ta dish se c’po bën Roni në këto caste për shembull?

– Po luan shah magjistarësh me Fredin e Dytë.

Unë qesha me zë. E paramendova Ronin të mundur nga i nipi dhe Xhorxhin shumë krenar me të birin. Krenar jo pse Fredi luante mirë shah, por pse ai e kishte mundur xhaxhanë e tij me majmunllëqe, me hile dhe Roni dot se kishte kuptuar.

– Më merr malli shumë për ta. – thashë dhe edhe njëherë në jetë e ndjeva se ata kishin qenë jo thjeshtë personazhe të një libri por njerëz të vërtetë, prej mishi e gjaku. Ashtu sikur unë, ashtu sikur Xhoana prej mendjes së të cilës ata kishin lindur.

– E di – tha. – Edhe mua më merr malli.

– Sidomos për të vdekurit. – i thashë duke sjellë ndërmend gjithë personazhet që kishin vdekur në mënyra të dhembshme përgjatë serisë.

– Më vjen shumë keq! – tha dhe nga mënyra sesi e tha e pashë që vërtetë i vinte keq. – Duhej!

Mu duk sikur po kërkonte falje për ankthin që kisha përjetuar teksa lexoja rreshtat kur personazhet vdisnin.

– E di. Nuk pajtohem, por të kuptoj.

– Më së keqi e përjetova vdekjen e Fredit. – tha pa ma vënë veshin dhe vetëm në ato caste e kuptova se dhembja që unë kisha përjetur si lexuese kishte qenë shumfish më e madhe për te si autore. – Dhe ende nuk e kuptoj dot pse?

Flokëkuqët Fredi dhe Xhorxhi kishin qenë binjakë të pandashëm, tërë jetën së bashku duke bërë majmunllëqe, duke shpikur lodra të ndryshme e shakara nga më të rrezikshmet. Kishin braktisur shkollën në vitin e fundit dhe kishin hapur një dyqan marrëzish e shakash që kishte rezultuar shumë i suksesshëm. Pastaj, në betejën e fundit kundër të pamëshirshmit Lordit Voldemort, Fredi qe vrarë. Jo vetëm Xhorxhi, por askush tjetër nuk i kishte paramenduar binjakët të ndarë nga njëri tjetri. As edhe lexuesi më dashakeq.

– Unë e di pse! – thashë dhe menjëherë e pashë pikëpyetjen në sytë e saj. – Po të kishte vdekur edhe Xhorxhi do ishte e dhimbshme por jo kaq. Neve nuk na dhemb vetëm vdekja e Fredit, por edhe jeta e Xhorxhit. Ai është i detyruar të jetojë pa gjysmën e tij, dhe kjo është kaq e papranueshme.

– E vërtetë. Sa herë që mendoj të shkruaj diqka për Xhorxhin dot nuk mund ta paramendoj ndryshe pos me Fredin në mendje. Duke dëshiruar qe Fredi të kishte jetuar, ose të kishte vdekur edhe ai vetë.

Unë psherëtiva dhe psherëtimën e pasuan disa minuta heshtjeje.

– Ku i gjete? Këta njerëz që janë bërë pjesë e pandashme e kaq shumë njerëzve? Ku i gjete?

– Këtu… – tha dhe preku kokën me duar, pastaj preku krahërorin. – …dhe këtu.

Unë nuk munda të mos buzëqeshja edhe njëherë. Kjo mbrëmje qe shëndrruar në mbrëmje buzëqeshjesh plot dhimbje.

– Duhet të jetë ndjenjë e bukur… të kesh lindur dicka të këtillë.

– Duhet të jetë ndjenjë edhe më e bukur të bësh të jetojë dicka e tillë. Ti dhe gjithë ata që keni rënë në dashuri me këta njerëz e bëni të përjetshëm rrëfimin e botës së magjisë së Harri Poterit dhe të tjerëve.

– Do të doja që edhe unë të kisha aftësinë të krijoj magjinë, sikur ti.

Ajo zgjati kokën, pastaj me dorën e majtë tërhoqi nga canta ime e hapur bllokun që kishte rrëshqitur jashtë.

– E dita sapo të pashë. Unë në njëfarë mënyre jam sikur Kapela Zgjedhëse, i njoh karakteristikat e njerëzve pa m’i treguar fare. Edhe ti e ke magjinë përbrenda, magjinë e njejtë që kam unë.

Ajo filloi të shfletonte bllokun tim me shkarravina.

– Unë nuk e kuptoj gjuhën tënde, por nga kjo mund të kuptoj që gjithcka e shkruan me nxitim. Dhe gjërat që shkruhen me nxitin janë më të magjishmet. A e di, unë e kam shkruar pjesën kur Bellatriks vret Siriusin gjersa po ngjisja shkallët për në apartamentin tim?

– Epo kjo nuk ka qenë një pjesë edhe aq e mirë. – thashë dhe të dyja qeshëm njëherazi. I papërmisueshmi, rebeli Sirius, ai që padrejtësisht kishte qëndruar 12 vite në Azkaban burgun më të tmerrshëm që mund të imagjinohet, i fajësuar për vdekjen e mikut të tij më të mirë, ai që quhej tradhëtar nga familja e tij raciste vetëm pse shoqërohej me gjakpërzierit, njeriu që  kishte qenë një nga personazhet e mia të preferuara. Vdekja e tij kishte qenë aq e papranueshme.

– Po fundja, bota e Harry Potter është këtu dhe tash. Shih cdo njeri i ligë, cdo kriminel, cdo keq bërës është një Lord Voldemort spo një pasues i tij. Cdonjëri nga ne që lufton kundër të keqes është një hero, një Harri Poter, një Ron, një Hermionë, një Nevill, një Lunë… Cdo dëshmor që ka vdekur është një Sirius, një Fred, një Dobi… Cdo kafshë është po aq e ndoshta edhe më magjike sesa gjithë ata dragonj e thestralë… Cdo shkollë është sikur shkolla e hogwarts. Shkopinjtë magjikë janë lapsat që mbajmë në duar. – kaq tha dhe u ngrit të ikte. Unë nuk ia arrita dot të lëviz. Ende po mendoja për ato që Xhoanë sapo tha. Pasi bëri ca hapa ajo foli sërish.

– Magjia është kudo, mjafton që ta njohësh.

Buzëqeshja e saj u tret në errësirë. Unë mbajta në duar bllokun tim dhe e pata përshtypjet që ai po shëndriste si një yll në qiell. Ja, kjo ishte magjia ime. Sado e pakuptimtë, e varfër, e marrë, e palogjikshme që qe, ajo ishte magjia ime. E imja, e vetmja që kisha, për herë të parë në jetë po e kuptoja.

Kur u bëra gati të ikja pashë Leonin që vraponte drejt meje. Me siguri ishte shqetësuar që nuk isha kthyer deri në atë kohë. Ja, thashë me vete, ja ku po vie një Snape i përbetuar, dhe unë një Lily e papërmirësueshme.

Read Full Article

george martin

Autori George RR Martin ka publikuar kreun e librit të gjashtë të Erërat e Dimrit në bllogun e tij.

Ai gjithashtu ka shprehur zhgënjimin e të gjithëve, përfshirë edhe vetvetes në vonesën e librit të ri.

Kreun e librit mund ta gjeni në këtë link, derisa akoma nuk dihet data eventuale e publikimit të librit.

Read Full Article

Harry-Potter-Horcrux-Books-1-02112016

Shkruan Drenushë Morina

Librat e serisë Harry Potter, nuk janë thjesht libra për fëmijë, madje nuk janë vetëm libra, por më shumë se aq… Ata na ofrojnë një botë kaq të veçantë, sa vetëm mendja e J.K. Rowling mund ta krijojë.

Një mendje gjeni, që na fut në një botë ku nuk flitet vetëm për magjinë, por edhe miqësinë, dashurinë, sakrificën, luftën e së mirës kundër së keqes, mbi të gjitha.

Habitem që nëpër biblioteka i kam hasur këto libra vetëm në sektorin për fëmijë… sepse janë libra për të gjithë, nuk ka rëndësi mosha. Këta libra kanë një lloj magjie në vete që të tërheqin brenda vetes qysh në faqet e para, dhe pastaj është e vështirë të shkëputesh prej tyre, sepse bëhesh pjesë e tyre, qysh në momentin që kalon përmes platformës 9 3/4. Një kolege më pyeti se si kam pritur deri në moshën 18 vjeçare për t’i lexuar, dhe sinqerisht, nuk e di dhe më vjen keq për këtë, por jam e lumtur që tashmë i lexova. Kurrë nuk është vonë për t’iu bashkuar Hogwarts-it. Unë do të isha e lumtur edhe po të mos i lexoja, vetëm se pa leximin e këtyre librave, jeta ime do të ishte më e mangët, për këtë jam e sigurt.

Dhe, nëse më pyesni se a do i lexoj përsëri; po, do i lexoj. Gjithmonë!

Read Full Article

Maniakat e Leximit kete vit kemi pyetur pese nga lexuesit me aktiv ne rrjetin shoqeror Goodreads, per te listuar librat me te mire qe kane lexuar kete vit.
Dhe kete renditje e perfundojme me tre librat me te mire qe ka lexuar kete vit dhe nje permbledhje per ta na sjell, nga Shqiponja Alshiqi.

November Nine, Colleen Hoover
Zhanri: Romance, Contemporary, New Adult
Ky liber shte per njerezit qe deshirojn vetem romance dhe linja ‘cheesy’. Colleen Hoover eshte mjeshtre e librave romance. Harrojeni Nicholas Sparks apo Danielee Steel, ajo eshte me e mira ne kete zhaner per momentin.
Ky liber ndjek Fallon qe takohet me Ben – nje shkrimtar aspirues, lidhja ndermjet tyre eshte e menjehershme. Por, kjo eshte nata kur Fallon zhvendoset ne Nju Jork per te ndjekur endrrat e saja ne aktrim. Per kushdo qe do te lexoj kete, do te ju sugjeroja mos ta lexoni as kete! Kapeni kete liber dhe nisjani lexojeni derisa te ju turbullohet shikimi. Ndryshimet qe ka ne tregim do te ju mbajne zgjuar tere naten deri ta kryeni. Eshte nje nga librat e mi te preferuar sepse kam qeshur, kam qare, me ka bere te lumtur, me ka bere te pikelluar ne te njejten kohe.
Absolutisht meriton pese yje.

Dragonfly in Amber ( Outlander #2), Diana Gabaldon
Zhanri: Historical Fiction, Time Travel, Romance, Fanstasy, Adult, Adventure
Nga te gjithe librat Outlander, ky eshte i preferuari im sigurisht (se paku deri tani). S’mund te jap ndonje spoiler sepse tregimi eshte i mbushur me ta. Kur fillova ta lexoj, isha e sigurt qe ose kishte dicka gabim me kete liber, ose qe kisha downloadu linkun e gabuar.
S’besoj qe kam lexuar ndonjehere nje liber qe me ka bere kaq konfuze.
Gjithcka ne kete liber eshte e perkryer, shkrimi, karakteret, historia, ndryshimet ne storie, e edhe antagonistet. Eshte shkrimi me i detajuar qe kam pasur kenaqesine te lexoj ndonjehere. 743 faqe te nje tregimi te mahnitshem.

The Six of Crows #1, Leigh Bardugo
Zhanri: Young Adult, Fantasy, Magic, Adventure, Crime
The Six of Crows ishte libri qe me la pa fjale.
Fillova ta lexoj me prijet me te ulta. Ishte nje tregim epik me gjashte karaktere te ndryshme, gjashte pikepamje. Nje tregim i mrekullueshem i magjise, erresires, aksionit, humorit qe do te ju bejnte te qeshni me ze te larte, dhe sigurisht romances. Te gjashte karakteret jane kriminel dhe secili nga ta ka te kaluaren, historine e tyre. Dhe kur shfaqet rasti per te bere vjedhjen me te madhe qe do ti bej te pasur te gjithe, ata nuk hezitojne te bashkangjiten. Porse ata nuk e duan aq shume njeri tjetrin.
Asgje te keqe nuk ka me kete liber. Asgje.

Read Full Article

Maniakat e Leximit kete vit kemi pyetur pese nga lexuesit me aktiv ne rrjetin shoqeror Goodreads, per te listuar librat me te mire qe kane lexuar kete vit. Sot, tre librat me te mire qe ka lexuar kete vit dhe nje permbledhje per ta na sjell, Hana Gashi.

  1. The Time Traveler’s Wife

The Time Traveler’s Wife, liber ky i autores Audrey Niffenegger, konsiderohet si fantashkence, e prej disa kritikeve edhe si romance. Libri ka si personazh kryesor Henry DeTamble, ni burre qe ka linde me ni crregullim gjenetik shume t’rralle qe ja shkakton udhetimin n’kohe, nderkohe qe gruja e tij, Clare Abshire, duhet t’pajtohet me zhdukjen e tij t’papritshme. Henry nuk e ka nen kontrolle se kur ose per ku zhduket apo edhe sa gjate do t’qendroje, po vendet t’cilat i viziton kane ni randsi
t’madhe per to. Henry fillon me udhetimet ne kohe kur osht shume i vogel, vetem 5 vjec. Kur Audrey e ka shkru librin, ka qene n’gjendje t’keqe emocionale, prandaj edhe libri osht si ni lloj metafore per lidhjet e saj t’deshtume. Libri diskuton ceshtje t’dashurise dhe humbjes, edhe e perdore udhetimin n’kohe si ni menyre me shprehe mungesen e komunikimit si dhe distancen ne ni lidhje.

  1. Ugly Love

Colleen Hoover nuk zhgenjen. Titulli i librit flet pikerisht per ata cka pret prej tij kur e lexon. Libri osht i shkrum prej dy prespektivave: Miles Archer edhe Tate Collins. Tate takohet me Miles diten qe ajo zhvendoset n’apartamentin e vllau t’saj. Miles i dehun osht shkak qe Tate me e paragjyku n’fillim, po prape se prape e kane ni terheqje t’menihershme. Miles i ka dy rregulla: mos me e pyte per t’kalumen, edhe mos me prite ni t’ardhme me to. Kapitujt qe jone t’shkrum prej prespektives t’Miles tregojne per t’kalumen e tij, para gjashte viteve, ne kohen kur i ka ndodhe ajo fatkeqsi qe e ka shkatrru Miles deri ne kete pike. Liber i mahnitshem per ata qe e pelqejne romancen.

  1. Schindler’s List

Ne menyre qe Thomas Keneally t’i shokoje lexusit e tij me ni tregim per Luften e Dyte Boterore, ka vendose me shkru prej ni prespektive tjeter. Oscar Schindler, gjerman qe i perket partise naziste vendose t’i shpetoje 1,200 hebrenje duke i punesu ne ni fabrike t’tij qe ndodhet ne Poloni. Duke qene kjo ngjarje e vertete, ndikimi qe e ka ne lexusin osht i papershkrushem. Libri fokusohet ma shume ne veprimet edhe ambicjet e Oscar se sa ne tmerrin e luftes. Schindler’s List, duke e tregu historine e ni njeriu t’mire qe jeton ne kohna t’liga, osht ni liber shume i randsishem qe tregon se as pasuria, as fuqia nuk jone ma me vlere se sa jeta e njeriut. Edhe pse ajo cka bon Schindler konsiderohet si krim prej superiorve t’tij, Thomas Keneally tregon se si ni njeri mundet me i ndryshu jetet e 1.200 hebrenjve.

 

Read Full Article

Maniakat e Leximit kete vit kemi pyetur pese nga lexuesit me aktiv ne rrjetin shoqeror Goodreads, per te listuar librat me te mire qe kane lexuar kete vit.
Gjate diteve ne vijim do te botojme keto renditje.
Sot, tre librat me te mire qe ka lexuar kete vit dhe nje permbledhje per ta na sjell, Lirim Jusufi.

Operation Mincemeat – Ben Macintyre

Për tre librat e vitit kam përzgjedhur dy librat e autorit tim të preferuar Ben Macintyre .
Kthehemi te libra. Lufta e Dytë Botërore nuk po shkonte mirë për Aletatët (SHBA, Britani e Madhe, Francë). Hitleri me shokë deri në vitin 1942 po shkelte gjithçka që dilte para tij.
Në vitin 1943 dy oficerë intelegjentë krijojnë një plan mashtrues që në të njëjtën kohë ishte e lehtë por edhe e komplikuar – Operation Mincemeat. Arsyeja? Për t’i mashtruar gjermanët se aleatët në tentimin e tyre të parë dhe të fundit do ta sulmojnë tokat e pushtuara nga nazistët jo nga Normandia e Francës (që ishte edhe plani i vertëtë që do të realizohej një vit më vonë) por nga Greqia.
Ata marrin një njeri të vdekur nga morgu dhe i japin idenditet të ri, atë të një admirali, e fusin në një aeroplan, dhe gjatë rrugës qëllimisht hedhin trupin në breg, për tu gjetur nga ndonjë peshkatar. Spanja dhe Portugalia që ishin asnjënëse gjatë Luftës së Dytë Botërore ishte e tejngarkuar nga spiunët gjermanë dhe anglezë.
Anglezët shpresonin që trupi i pajetë i ‘admiralit’ të gjindet qëllimisht nga gjermanët sepse në xhepin e tij kishte dokumente që thonin se Gjemania do të sulmohet nga Mesdheu.
A do të arrihet kjo, cilat do të jenë problemet e shumta që do të shfaqen. A do të mashtrohet Hitleri?
Për ata që kanë dëshirë të lexojnë libra të spiunazhit kjo hin në atë kategorinë që nuk duhet të humbiset. E MREKULLUESHME!!!!

A SPY Among Friends: Kim Philby and the Great Betrayal – Ben Macintyre
“Një njeri me sekrete është një njeri me pushtet” – Aristoteli
Asnjëherë mos thuaj e njoh një njeri mirë. Ashtu mendoi edhe shoku i ngushtë i Kim Philby, Nick Elliott, por pas 35 viteve e kuptoi se kush ishte ai në të vërtetë.
Libri më i ri nga autori im i preferuar Ben Macintyre i cili mjeshtërisht sjell në pah jo për herë të parë por ndoshta në mënyrën më të kompletuar të mundshme për spiunin e dyfishtë Kim Philby i cili punonte në MI6 (Shërbimi Sekret i Britanisë) por që ishte zotuar kohë më parë të punonte për shërbimin sekret të Rusisë (NKVD) dhe pas Luftës së Dytë Botërore (KGB).
Lindur dhe rritur si anglez por ideali i tij komunist që e pranoi teksa studionte në Cambridge bëri që t’i bëjë ballë të gjitha vështirësive dhe stuhive që kalonin në zyrën e tij në Angli teksa barte informacione sekrete në shtetin rus. Mashtroi gratë e tij, shokët, kolegët dhe tek pas 35 viteve fytyra e tij e vërtetë iu pa nga kolegët e tij dhe nga shoku i tij i ngushtë Nick Elliott.
Shprehjet e tij të fytyrës dhe dinakëria e tij si para TV ashtu edhe para kolegëve të tij studiohet nga shumë agjenci botërore, se si një njeri duhet të mbajë sekrete pa u zbuluar nga tjerët.
Një skenar filmi por që bazohej totalisht në realitet mashtroi dy nga agjencitë më të mëdha në botë, atë të Britanisë dhe të Shteteve të Bashkuara për dekada me radhë.
Duke mos dëshiruar të zbulojë se si ai kuptohet se është spiun i dyfishtë, si e kupton këtë lajm shoku i tij i pandashëm nga MI6 Nick Elliott, çka ndodh me Kim Philbyn në fund ju sugjeroj ta lexoni këtë libër.
E bazuar në dokumentet e fshehta të MI5 (ndërkohë edhe turpi më i madh që i ka ndodhur Shërbimin Sekret Anglez deri më tani) që u bënë publike vite më vonë, autori në mënyrë brilante tregon dyanshmërinë e Philbyt, besnikërinë, besimin, ndërgjegjen dhe tradhtitë e tij.
Ata që janë të pasionuar pas Luftës së Dytë Botërore dhe Luftës së Ftohtë si dhe spiunazhit kjo duhet të lexohet patjetër dhe pastaj trilogjia tjetër e autorit Macintyre (Agent Zigzag, Operation Mincemeat dhe Double Cross).

The Hundred-Year-Old Man Who Climbed Out the Window and Disappeared – Jonas Jonasson
Libra e tretë favorit për vitin 2015 kam përzgjedhur librin e një shkrimtari suedez Jonas Jonasson për një njeri që në ditëlindjen e tij të 100-të ik nga shtëpia e pleqëve dhe nis një aventurë të re (jo të parën pasi që kuptojmë më vonë se jeta e tij ka qenë e mbushur me aventura).
Autori shumë mirë ndërlidh jetën e tij të tanishme me një ngjarje që mbërthen rrugës një grup të shokëve të tij që rastësisht bëhen pjesë e tregimit, një elefanti, një autobusi, një bandë hajdutësh si dhe policia të vënë pas tij.
Ndërsa rinia e tij ishte gjithçka vetëm jo e mërzitshme. Luftoi krahas gjeneralit Franco në Spanjë, ndihmoi në krijimin e bombës atomike në SHBA, ekspert i eksplozivit, i ndihmoi si SHBA ashtu edhe Rusisë për bombën atomike, u bë shok me vëllain e Ajnshtajnit, hëngri darkë me Stalinin (i tha pse nuk i hjek musteqet), Rusveltin, de Gaullin, Churchillin, shpëtoi gruan e tretë të Mao Ce Dungit, takoi Kim Il Sung (edhe djalin e tij), ose gjyshin dhe babain e Kim Jong Un të tanishëm, udhëtimi i tij në Himalaje, ishte i burgosur në Iran, i internuar në Siberi e shume ngjarje tjera.
Pra kjo novelë e mbushur me spiunë, polici, luftëra, takimet dhe shoqërimi i tij me presidentët botërorë, e plotë gjëra tjera (nëse nuk ju kam treguar të gjithën na falni). Në asnjë moment nuk do të ketë ndonjë kapitull ku ju do të mërzitëni me ndonjë ngjarje.
Një libër përplot aventurë që duhet lexuar në këto ditë të errëta dhe të ftohta dimërore. Shpresoj të ju kenë pëlqyer sadopak përshkrimi im rreth këtyre librave dhe të ju kenë bërë që ju t’i lexoni ato. Lexim të këndshëm!

Read Full Article

Maniakat e Leximit kete vit kemi pyetur pese nga lexuesit me aktiv ne
rrjetin shoqeror Goodreads, per te listuar librat me te mire qe kane lexuar
kete vit.
Gjate diteve ne vijim do te botojme keto renditje.
Sot, tre librat me te mire qe ka lexuar kete vit dhe nje permbledhje per ta
na sjell, Yll Kollcaku.

1.ALL THE LIGHT WE CANNOT SEE:
I vendosur gjatë kohës së luftës së dytë botërore, ngjarja shtjellohet rreth Marie-Laure, gjashtë vjeçare e verbër me një mendje të mprehtë dhe sasi të madhe të vetëbesimit: Babait të saj, puntor ne Museun e Parisit: Xhaxhai i saj, një agorafobik i përndjekur nga “fantazmat” qe nga kthimi i tij nga Lufta e Parë Botërore: Sherbëtorja e Xhaxhait të saj, e cila e gjen guximin të i bashkohet rezistencës Franceze: Werner, jetim Gjerman, jashtëzakonisht i talentuar në krijimin dhe riparimin e radiove: Jutta (motra e Werner), të cilen ky i fundit e ka lënë prapa kur eshtë pranuar ne akademinë e shkencave “Të rinjët e Hitlerit” e cila iu ofron më shumë indoktrinë politike se sa shkencë.
Një novel që lexuesi dëshiron ta lexojë sa më ngadalë të jetë e mundur, në mënyrë qe të absorbon sa më mirë cdo detaj të cilin autori aq bukur e përshkruan.
Libër që lexuesi mundet shumë realisht të imagjinoi si është të jesh në këpucët e personazheve, dhe ta jetoj atmosferen në libër, atmosferën e zymtë të luftes së dytë botërore- një atmosferë që iu ik tërësisht atyre klisheve të zakonshme kur ngjarja në libër i ik realitetit jashtë librit por, i sjellur në një mënyrë magjike.

2.THE GIRL ON THE TRAIN :
“Vajza në tren” është Rachel, një 32 vjeçare e divorcuar dhe e alkoolizuar e cila ështe duke kaluar në një periudhë mjaftë të vështirë në jetën e saj. Me shpresën që shoqja e saj e dhomës mos ta kuptoj që e kanë pushuar nga puna, ajo udhëton me tren çdo ditë për në Londër dhe anasjelltas, sikur ende ta kishte një të tillë.
Por, ky tren “mizorisht” ndalet shkurtazi çdo ditë ne një stacion pranë nga shtëpia ku kjo njëherë e një kohë jetonte me Tom, ish burrin e saj, i cili ende jeton aty, por me Annen, gruan për të cilen ky i fundit e ka lënë, dhe sikur për ta larguar vëmendjen nga ish shtëpia e saj, Rachel prej dritarës së trenit fillon të obsesionohet me një çift të ri disa shtëpi më poshtë, me jetën e tyre të lumtur, me figurat e tyre të bukura dhe shpesh fantazon për jetën e tyre, dhe si ata janë çdo gjë që kjo ka dashur të jetë.
Por, një ditë Rachel tronditet nga ajo çka sheh në shtëpinë e çiftit, dhe kur pas disa ditëve gruaja zhduket, dhe Rachel e bindur se ajo qka ka parë ka lidhje me zhdukjen e saj, fillon ta thelloj veten në zgjidhjen e këtij misteri, por për shkak të efekteve të alkoolit dhe humbjës së shpeshtë të vetëdijes si pasojë e saj, Rachel bëhët dëshmitare jo fort e besueshme, jo vetëm nga autoritetet por edhe nga vetja e saj.”

Ajo çka e ka bërë këte novel të veçant është se përveç rrëfimit të Rachel, i cili shpesh i dhimbshëm, për shkak të betejës së saj me vetvetën që të kapet pas memorieve të fshehura në mjegullën e netëve të dehura, dhe frika e saj se këto memorie fshehin diçka më shumë se disa netë të “papërgjegjshme”, rrëfimet në këtë novel ndahen edhe në dy këndvështrime të tjera, asaj të Megan, vajzës së zhdukur e cila na zbulon se nën fasaden e jetës se saj përfekte fshihet edhe nje anë e errët, dhe Anna-s, gruas së tanishme të Tom e cila me çdo kusht dëshiron ta largojë Rachel-in nga jeta e tyre.
Kjo novel dëshiron edhe që të na bëjë të mendojmë pse shoqëria ngutet ta gjykoj një grua vetëm pse duket e thyer dhe konfuze, edhe pse këto kualitete janë zakonisht shenja se prapa saj fshihet një histori e fuqishme.

3.WE WERE LIARS
Me një shkrim shumë poetik dhe metaforik, autorja E. Lockhart na sjellë një histori psikologjike e mbushur përplot me misterie dhe momente ankthi, histori e cila do iu habisë, histori të cilen lexuesi do e ndjen nevojen ta rilexoj.
E sjell një libër nga i cili mos prit që fundi i tij të dal ashtu qysh mendon, por prit emocione, shumë emocione, dhe prit gënjeshtra, shumë gënjeshtra.

Ky libër flet për një vajze dhe rreth shoqerisë së saj, rreth verës së atij viti.
Libër që flet për paranë dhe pasurinë e një familje.
Libër që flet për vlerat dhe shtirjet e një familje.
Libër që flet për gënjeshtra, nga ato që ia themi të tjerëve, dhe ato të cilat ja themi vetvetës, gënjeshtra të cilat ekspozohen dhe, gënjeshtra që fshihen.

Read Full Article

Maniakat e Leximit kete vit kemi pyetur pese nga lexuesit me aktiv ne rrjetin shoqeror Goodreads, per te listuar librat me te mire qe kane lexuar kete vit.
Gjate diteve ne vijim do te botojme keto renditje.
Sot, tre librat me te mire qe ka lexuar kete vit dhe nje permbledhje per ta na sjell, Drenushe Morina.

NJËMIJË DIEJ VEZULLUES – Khaled Hosseini

Një roman tronditës që në qendër ka jetën e dy vajzave: Miriamit dhe Lailas. Jetët e tyre ndërthuren përmes Rashidit, burri i tyre i cili i keqtrajton, dhe ato në vend të rivalitetit zgjedhin miqësinë, sepse e kuptojnë që të dyja janë viktimë e të njejtit kurth. Të detyruara të luftojnë për të drejtat e tyre në një vend si Afganistani, ato zgjedhin bashkimin, por lufta në vend do t’i shkatërrojë ëndrrat e tyre.
Në këtë roman autori na paraqet një situatë tronditëse: Miriami, jeta e së cilës ishte një tragjedi që prej vegjëlimit, dhe Lalila një vajzë e vuajtur, larg familjes. Të dyja kundër Rashidit, në luftë për jetën e tyre dhe foshnjës së Lailës.
Një roman që përcjell mesazhin se sa e madhe është sakrifica dhe dashuria e njerëzve mes vete, edhe nëse nuk kanë lidhje gjaku, se si tragjedia i bashkon njerëzit. Një roman që ia vlen ta lexoni.

NUMERO ZERO – Umberto Eco

Është romani më i ri i Eco-s, i cili trajton temën e gazetarisë, përkatësisht të gazetarisë së keqe.
Në këtë libër Eco shfaq para nesh një redaksi, gazetarët e së cilës punojnë për interesat e veta dhe të kryeredaktorit të tyre. Një redaksi e cila më shumë i jep rëndësi përgënjeshtrimeve e shantazhit, se sa informimit të mirëfilltë të publikut.
Përmes këtij romani, Eco na tregon punën e gazetarëve, sfidat, atë çka ndodh prapa mediave para se të dalë para publikut, si dhe pasojat që bartin. A e bëjnë gazetat lajmin, apo është lajmi ai që e bën gazetën? Çka fshihet pas zyrave të rekadsive dhe dosjeve që ata hulumtojnë?
Një roman interesant, të cilin ia vlen ta lexoni.

LABIRINTI I FSHEHTË – Luca Filippi

Është një roman i zhanrit Mister/Thriller. Ngjarjet zhvillohen kryesisht në Romë, ku ndodh një vrasje, dhe për ta hetuar, ngarkohen një farmacist, një murg dhe e bija e viktimës. Ata nisen për ta zbuluar vrasësin dhe arsyen e vrasjes, por ky hetim do t’i dërgojë drejt një zbulimi tjetër – një libër i koduar që përmban të fshehtën e një civilizimi të lashtë.
Përgjatë udhëtimit të personazheve në kërkim të sekretit, do të përballen me sfida, mistere, intriga, të cilat do t’iu bëjnë ta lexoni me një frymë. Nëse jeni adhurues të këtij zhanri, atëherë ky është një roman që ia vlen ta lexoni, do iu bëjë për vete që në faqet e para.

Read Full Article