Category: Recensime Filmash

Filmat me vampirë janë bërë klishe viteve të fundit. Ndoshta fajin e ka Stephanie Meyer dhe ‘Twilight’. Në fakt ‘Twilight’ nuk janë filma të përgatitur keq, por ju mungon tregimi dhe aktrimi, derisa pjesa teknike nuk është për tu hedhur poshtë. Megjithatë një episod i ‘The Vampire Diaries’ ka më shumë tregim se sa krejt seria e ‘Twilight’.

‘Dracula Untold’ është një tentim për të rikthyer vampirët aty ku e kanë vendin, krijesa të frikshme që sjellin terror dhe aspak romantike. Derisa tek terrori ia dalin deri diku, ndjenjat dhe romanca nuk do të mungojnë. Por, kjo arsyetohet duke pasur parasysh shtjellimin e tregimit në të cilin bazohet filmi.

E filmi bazohet në historinë më të ‘besueshme’ për Drakulan, kontin e Vllahisë i cili për të shpëtuar popullin e vet nga otomanët bën pakt me ‘djallin’. Konti Vllad vjen si udhëheqës i një populli që ka jetuar në paqe viteve të fundit, gjë që tani rrezikohet nga Mehmedi II. Perandori otoman ka vendosur të mbledh përsëri fëmijët rumunë, diçka me të cilën pajtohet edhe Vlladi që del të jetë mik i ngushtë i perandorit, dhe një përjetues i historisë që po persëritet. Premtimi i dhënë gruas së tij, Mirena, për të mbrojtur të birin e tyre e dërgon në ekstreme duke prishur marrëveshjen dhe duke u rikthyer në vampir.

Filmi ndahet në tri pjesë, me pjesën e parë që sjell paqen, të dytën transformimin, dhe pjesa finale që lë hapësirë për filmin vazhdues. Duke pasur parasysh që filmi realizohet nga një regjisor debutues, duhet të pranoj që pjesa teknike është mirë e ndërtuar. Gary Shore arrin mirë të sjell pjesët kryesore të filmit, duke mos e tepruar me kohëzgjatje dhe detaje. Skena e paktit të Vlladit dhe vampirit ngjan pak a shumë në skenën e filmit ‘300’. Por, jo vetëm kjo skenë, ka shumë paralele ndërmjet ‘Dracula Untold’ dhe ‘300’, betejat, paradat e ushtrive, betimet e karaktereve kryesore ndaj bashkëshorteve të tyre, etj. Por, s’do ta vlerësoja si kopje.

Aktorët nuk dëshpërojnë. Luke Evans e Sarah Gadon kanë harmoni të mirë në skenë, e nuk dëshpëron as Dominic Cooper. Edhe rolet dytësore nuk janë për tu nënçmuar.

Një film i mirë, mesatar, nuk dëshpëron. Mund të dëshpëroj fansat e horrorit pasi nuk sjell ndoshta mjaft nga ky zhanër. Për ata që preferojnë dramën me pak horror e fantazi, është produkt i mirë. Nota personale 3/5.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

chef-movie-still-5

Besoj që keni hasur shpesh në filma kur kah mesi i filmit gjërat nisin të ecin mirë për karakteret kryesore, ato të cilat iu kanë përcaktuar ti doni, dhe në një moment e shihni se gjërat janë duke ecur aq mirë sa që ju futet frika se do të ndodh diçka e keqe, pasi që është ‘tepër e mirë për të qenë e vërtetë’? Për shembull kur paraqitet policia dhe ju kërkon lejen e biznesit, gjë të cilën nuk e kemi parë të jetë bërë gjatë pjesës të mbetur të filmit. Zakonisht kjo do të duhej të ishte pika kritike, kur jeta e karaktereve kryesore, në këtë rast kryekuzhinierit-chef Carl Casper nis të shembet. Por, jo medoemos duhet të ndodh edhe këtu, dhe kjo e bën këtë film të kënaqshëm, pa futur mister dhe frikë se gjithçka do të prishet. Kjo të mundëson të mbështetë lirshëm dhe të shijosh këtë vepër të shkëlqyeshme të Favreau.

E Carl Casper (Jon Favreau) është kryekuzhinier në një restorant me renome në Los Angeles. Së bashku me Martinin (John Leguizamo) dhe Tonyn (Bobby Cannavale) janë duke u përgatitur për një kritik ushqimi (gjëja e vetme më e mirë se kritik filmi), Ramsey Michael (Oliver Platt) i cili do të jetë mysafirë për një shkrim bllogu (sikur ky). Derisa Carl provon të ndryshoj menynë, të jap diçka më kreative, ndërhyn pronari i restorantit Riva (Dustin Hoffman). Darka dështon të kënaq kritikun që nis një luftë virtuale ndërmjet tij dhe Carlit, e krejt kjo shpien deri tek përzënia e Carl nga vendi i punës. Kjo i hap derën të ndjek ëndrrën e jetës, të jetë kuzhinier kombi-kamioni. Dhe këtu fillon aventura që do të ju ndjek përgjatë gjithë filmit.

Jon Favreau është i njohur kryesisht për blockbusterët, dy filmat e parë të ‘Iron Man’ si regjisor, dhe për ata që e mbajnë në mend, ‘Elf’-in e mahnitshëm me Will Ferrell. Tek ‘Chef’ ai vjen në të gjitha rolet kryesore, aktrim, skenar, e regji. Skenat nuk janë të gjata, dialogët përfundojnë herë me këngë, herë vetëm me melodi të këndshme. Kapërcimi nga skena në skenë është i mrekullueshëm. Krejt këto e bëjnë të duket sikur Favreau ka pasur një detyrë të lehtë, pa presion, në këtë film, diçka që e ka kënaqur duke e bërë. Nuk më ka dëshpëruar tek filmat tjerë blockbusterë, por me këtë ‘indie’ ai vetëm sa ngjitet një shkallë më lartë për mua. Punë e mahnitshme mbrapa kamerave, njëjtë edhe para kamerave.

Ka një harmoni të shkëlqyeshme në skenë me Leguizamon, me të cilin kalon më së shumti kohë, ngjashëm si Emjay Anthony që për fillestar nuk është dëshpërues. Edhe Cannavale e Hoffman japin kontributin e tërë në skenat e pakta që kanë, ngjashëm si Johansson e Downey Jr. Ky i fundit sigurisht ka pasur për qëllim një largim nga monotonia e blockbusterëve, marrë parasysh projektet e tij të mëparshme dhe bashkëpunimin me Favreau. Për të mirë më befason performanca e Sofia Vergara, e cila në filma kryesisht përdoret si një karakter sipërfaqësor, derisa këtu vjen në shprehje më shumë aftësia e saj artistike se sa ‘sipërfaqja’ e saj. Është tamam si një nënë, grua.

Filmi, për neve që jemi në qejf të gatuajmë sa herë mundemi, që jemi tifozë të ushqimeve dhe kuzhinës, është një rrugëtim që na shton pasionin për gatim, në të njëjtën kohë duke na uritur gjithnjë më shumë. Por, jo gjithçka është tek ushqimi. Është një gërshetim aq i përkryer sa e bën ndër filmat më të mirë me temë kuzhinën dhe ushqimin.

Është një komedi që të kënaq, çdo sekondë, duke shkëlqyer në çdo aspekt. Nota personale 5/5, pasi gjithçka është e mirë këtu, gjithçka.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

Universi i Star Wars ka kuptim. Është fantazi e George Lucasin, megjithatë është universi i thuktë, mirë i radhitur, i përpiluar, dhe goxha real. Ngjashëm ka edhe universe tjera simotra, duke mos kaluar hiq më larg se ai i Star Trek.

Por, në mungesë imagjinate, krijime kinematografike si këto dyja është vështirë të shfaqen së fundmi. ‘Lucy’ nuk ofron një univers krejt të ri si Star Wars e Star Trek – ndoshta sepse Luc Besson nuk ka kapacitete të tilla, e kjo vërehet më së miri nga marrëzirat që shfaqen për 84 minuta humbje kohe. ‘Lucy’ dhe Besson është një fakt shtesë që portretizon rrëshqitjen e imagjinatës së film-bërësve të sotëm, të cilët vetëm riciklojnë idetë e mira, derisa krijojnë gjëra të mjera. Është edhe një film i radhës që hulumton temën e përdorimit të trurit, duke kapur tema klishe sikur sasia e përdorimit të trurit, dhe çfarë do të ndodhte po të përdorej në 100%.

E sipas imagjinatës së dobët të Luc Besson (spoiler – për të mirën e lexuesit që të ju kursejmë kohën tuaj të vlefshme), të gjithë njerëzimi do të shkrihej, do të bëhej katran për tu futur në kompjuterë dhe për të sunduar pjesën tjetër të njerëzimit. Kur e sheh ‘Lucy’-n, e kupton që ‘Transcendence’ nuk ka ide të marra sa ky. E sheh se niveli i budallallëkut mund të bije edhe më poshtë.

Besson provon të përfshijë shkencën, aksionin, krimin, artet marciale dhe gjakosjen e gërditshme në ‘Lucy’. I vendos të gjitha, por rezulton me një dështim që nuk vjen për herë të parë nga Besson. Ai do të mbetet regjisor me vetëm një vepër të mirë, duke na dëshpëruar çdo herë e më shumë.

Scarlett Johansson vjen në rolin kryesor të një femre e cila pasi përdoret për të transferuar një substancë të re narkotike, përfiton efektet e saj pasi që ato i rrjedhin në trup për të ngritur nivelin e përdorimit të trurit. Dhe kështu Lucy nis të bëhet e mençur e më e mençur, derisa Besson provon ta bëj shikuesin më budalla e më budalla sa vazhdon filmi. Fundi është kulmi i marrëzisë derisa Lucy transformohet në diçka që vë bast se as Besson nuk e di se çfarë është, e në anën tjetër Morgan Freeman dhe mjekët tjerë e shikojnë anash gjithë këtë, një skenë që e fundos tërë filmin edhe ashtu jo shumë mbi nivelin e mbijetimit.

Scarlett Johansson bie edhe më poshtë se Kristen Stewart. Ofron një fytyrë të pandjenja, një performancë jo shumë të ndryshme nga shumicën e atyre që e kemi parë, si një aktore mesatare me shumë filma e pak sukses.

Filmi nuk është i gjatë, por është i neveritshëm për inteligjencën tuaj. Dikush e krahason me ‘Limitless’. Vetëm ky krahasim është nënçmim për këtë të fundit. I fundit është real, ka kuptim. ‘Lucy’ është bërlloG.

Film i dobët. Humbje kohe. Skenar i çoroditur, me imagjinatë të marrë, të pakuptimt. Një nënçmim për çdo inteligjencë racionale. Nota personale 1/5 pa marrë parasysh që Morgan Freeman është aty. Është mirë që të nis të zgjedh se në çfarë filma ia vlen të aktroj.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

Filmi nis si narracion nga Max Waters (Paul Bettany) që flet për shkencëtarët Will dhe Evelyn Caster në kohën e shkuar. Nuk kalon shumë kohë dhe shohim këtë çift në kopshtin e tyre duke provuar të krijojnë një zonë të lirë nga ndërhyrjet e teknologjisë. Kjo vijon me fjalimet e tyre në lidhje me inteligjencën artificiale, për një botë humane të evoluar që shpien tek pyetja e njërit nga audienca nëse Will (Johnny Depp) dëshiron të krijoj zotin e tij.

Nga këtu e tutje kemi rrugëtimin e Will për tu bërë një zot i përzier me inteligjencën artificiale. Shtjellimi i tregimit provon të marr një nuancë filozofie duke përzier avancimin e teknologjisë. I shtyrë edhe nga faktorët e jashtëm dhe për të bindur të gjithë se mund të bëj atë që premton, Will zhvillon një produkt që do ta mbante të përjetshëm, por që në fund bëhet i sunduar i atij produkti, duke humbur ndjenjën humane.

Aktrimi është i mirë, nuk ka diçka të veçantë në të, pasi pjesa më e madhe ka të bëj me fotografinë dhe aspektin teknik që ka përpirë 100 milionë dollarë në buxhet duke rikthyer vetëm 3 milionë më shumë nga kinemaja. Një arsye shtesë pse është projekt i dështuar. Rebeca Hall vjen përkrah Depp në rolet kryesore. Harmonia e tyre në skenë nuk është kushedi çfarë niveli. Nuk preken askund, edhe pse do të duhej të ishin dy karaktere në martesë, në skenë duket një mur që ndalon në komunikimin skenik. Në rolet dytësore vijnë Cillian Murphy, Kate Mara, e Paul Bettany, duke mos harruar as Morgan Freeman.

Wally Pfister debuton në rolin e regjisorit, por duke mos lënë mbrapa përvojë që ka në kinematografi ku ka fituar edhe Oskar derisa ka bashkëpunuar me emra të njohur si Christopher Nolan. Ndoshta nuk është ide e keqe ti rikthehet profesionit të vjetër, pasi regjia e këtij filmi mund të jetë vetëm nga skenari që është edhe më i dobët. Edhe në skenar kemi një debutues, Jack Paglen që nuk ka kurrfarë përvoje në film, dhe kjo që i mbetet do të jetë negative.

Tregimi del të jetë absurd në pjesën e dytë të filmit kur Will mishërohet me sistemin kompjuterik duke kapur në një mënyrë botën në duar. Ndoshta njohësit e teknologjisë mund të kenë ndonjë bazë për të mbështetur premisën e këtij filmi, dhe ndoshta një ditë do të qeshemi ne që kritikuam këtë film, por jo vetëm premisa është e marrë. Edhe vet zhvillimi i filmit del të jetë i marrë.

Film i dobët. I cekët. Dështon në masë të madhe për kah skenari, e këtë nuk e mbulon as pjesa teknike. Film amator i realizuar nga amatorët. Nota personale 2/5 sepse nuk mund të notosh me njësh diçka që ka emrin e Morgan Freeman në të.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

non-stop

Së fundmi, me ‘Taken 2’ më saktësisht, disi cilësia e filmave me Liam Neeson në rolin kryesor merrte një ngjyrim të njohur si batutat me Chuck Norrisin. I vetëm karakteri i tij luftonte një ushtri të tërë, pa përjashtuar edhe një tufë të ujqve të egër.

Vet premisa e filmit ‘Non-Stop’ të bën të dyshosh që edhe ky film nuk do të ndryshoj shumë nga ata tjerët që përmenda. Por, nëse mendoni kështu siç mendova edhe unë, do të gaboheni. Pra, karakteri i Liam Neeson është një agjent i cili fluturon në udhëtime të ndryshme me qëllim që të ofroj sigurinë dhe të parandalojë ndonjë rrëmbim eventual të aeroplanëve.

Rasti i tij i fundit duket të jetë një rrëmbim më i komplikuar se zakonisht. Një kriminel që e kontakton vetëm me telefon dhe duket se ka sy brenda aeroplanit i bën shantazh atij duke kthyer të gjithë si jashtë edhe brenda aeroplanit të besojnë se vet karakteri i Neeson është rrëmbyesi i aeroplanit.

Kjo është vetëm pjesa e parë interesante e skenarit të filmit, që më ka befasuar për të mirë duke tejkaluar pritet e mija fillestar. Skenari bëhet më i shkëlqyeshëm në pjesën e dytë me lloj-lloj rrotullimesh. Misteri nis nga fillimi i filmit dhe të bën të dyshosh në secilën fytyrë që kap kamera, deri në fund. Kjo e bën filmin të shkëlqyeshëm – misteri dhe dyshimi në secilin, përfshirë edhe vet karakterin e Neeson.

E Neeson së fundmi është mësuar të bëj kësisoj filma aksion. Edhe nuk është se dështon në këtë zeje, përkundrazi vetëm sa e përsos dita e ditës. Por, përsëri disi të merr malli për të parë në karaktere si Oskar Schindler. Megjithatë Neeson është më shumë aktor për filma aksion se sa filma më artistik.

Impresionues është edhe kasti i filmit. Pos Neeson kemi edhe Julianne Moore, e Lupita Nyongo, të dyja të nominuara për Oskar, me Moore që ka një përvojë të hatashme dhe gjithashtu edhe një rol më të madh në film edhe pse jo statujën e Oskarit. Interesant është edhe aktrimi i Michelle Dockery dhe Corey Stroll, të cilët ishte përvojë e mirë ti shihje jashtë karaktereve që jemi mësuar ti shohim në serialet ‘Downton Abbey’ dhe ‘House of Cards’ respektivisht. Ngjashëm edhe Scott McNary që vjen nga ‘Halt & Catch Fire’, dhe Nate Parker që nuk ka aq përvojë në ekranin e vogël.

Në përgjithësi film më i mirë se që kam pritur. I realizuar shumë mirë, me skenar interesant që të mban interesimin deri në fund. Nota personale 4/5.

Read Full Article

tammy

Melissa McCarthy është e mrekullueshme në Mike&Molly. Harmonia në skenë me Billy Gardell e bën këtë serial të mrekullueshëm. Kjo harmoni mungon në pothuajse çdo film, së paku në ata që kam parë, të Melissa McCarthy.

Tammy është dështimi i radhës si komedi e McCarthyt. Angazhimi i Ben Falcone në regji dhe skenar të cilin e ka përgatitur së bashku me gruan e tij McCarthyn, e bën këtë film një projekt familjar që ishte prirë për dështim që nga fillimi. Jo vetëm pse është familjar, por sepse Falcone debuton në këtë zeje. Por, as regjia më e mirë nuk do të kishte shpëtuar këtë film. Skenari po. Ndoshta.

Kasti i aktorëve është i shkëlqyeshëm. Pos Melissa McCarthyt, kemi edhe Susan Sarandon, Kathy Bates e Allison Janney. Aty është edhe Sandra Oh që më shumë njihet për role jo shumë komedie (Grey’s Anatomy më). Në përpikëri me skenarin, në filmin në përgjithësi është edhe aktrimi i tyre. Më shumë ngjan në një projekt argëtues, një largim nga aktrimi serioz, dhe duket se kalojnë çaste të mira para kamerës në këtë film.

Vet filmi është një komedi torturuese fund e krye. Tammy (Melissa McCarthy) pasi kap burrin duke e tradhtuar vendos të ndryshoj jetën duke lënë punën dhe u nisur në një rrugëtim (temë bajate, shumë herë e elaboruar). Në këtë rrugëtim merr gjyshen e saj (Susan Sarandon) e cila është një alkoolike në rehabilitim. Ato takojnë dy meshkuj. Derisa pleqtë ia nisin ‘punës’, të rinjtë provojnë romancën – këtu është pjesa tjetër bajate. Pastaj takojnë karakterin e Kathy Bates dhe Sandra Oh, kanë një aheng të çmendur, gjërat shkojnë keq, jo për herë të parë, fundi është i lumtur për të gjithë. Bllah, bllah… bllah, bllah.

McCarthy dhe Sarandon kanë harmoni skenike shumë më të mirë tek ky sezoni i fundit i Mike&Molly. Në fakt Sarandon duket se së fundmi ka vendosur vetëm të shijoj aktrimin me kësisoj role të lehta, argëtuese për aktorët.

Melissa McCarthy është e shkëlqyeshme kur kamera nuk është gjithnjë para saj. Është e mrekullueshme për role dytësore (Bridesmaids dhe të gjitha serialet që ka bërë), por kësisoj projekte janë dështim. E më e keqja është që së bashku me të burrin, Ben Falconen tashmë kanë nisur projektin Michelle Darnell që vjen më 2016.

Por, filma si Tammy janë humbje kohe edhe pse nuk zgjat shumë, rreth 97 minuta. Nota personale 2/5 dhe atë kryesisht për shkak të kastit që ka. Fundi… mund të villni… seriozisht…

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

The-Pretty-OneZoe Kazan së fundmi e kam parë në filmin ‘Ruby Sparks’, tek i cili kishte bërë edhe skenarin e filmit dhe kishte pasur rolin kryesor. Aty kishte shkëlqyer si në shkrimin e filmit si në portretizimin e karakterit që vet kishte krijuar.

Por, tek ‘The Pretty One’ aktrimi i saj vuan sidomos në çerek orën e parë të filmit. Këtu Kazan portretizon dy binjake me shtresë shoqërore të ndryshme, por shumë të dashura ndërmjet vete. Vërehet qartë mundimi i saj për të aktruar dy karaktere krejt të ndryshme në të njëjtë skenë. Vetëm pas vdekjes së karakterit më të ndrojtur, ajo disi e gjen një baraspeshë që e mban deri në fund të filmit.

Tema e filmit është e bazuar në dy motrat, Audrey dhe Laurel. E para vdes në aksident trafiku ku të dyjat ishin prezent, dhe njëkohësisht është një agjente e patundshmërive në qytet, me një jetë më moderne sesa Laurel që deri më tani kishte jetuar në fshat përkrah babait të saj. Me vdekjen e Audrey, Laurel merr vendin e saj jo me dëshirë, por vetëm pasi të gjithë, përfshirë edhe babanë e saj dyshojnë që ajo është motra e saj, Audrey.

Ajo me qejf pranon të futet në këtë aventurë të re, me të vetmin qëllim që të shijoj jetën e Laurel, por, kjo aventurë nuk do të jetë vetëm me gjëra të shijshme. Karakteri i saj i ndryshëm vërehet kur nis të dëshiroj të gjitha gjërat, njerëzit, dhe punët e kundërta që ka dashur e motra e saj.

Pra, më shumë ngjan në dramë se sa në komedi, por duke pasur parasysh që është vepra e parë e metrazhit të gjatë të Jenee LaMarque, atëherë më duhet të pranoj që është një punë e mirë fillestare. Regjia është mirë e realizuar, skenari nuk ka ndonjë mangësi të madhe, rrjedhja e ngjarjeve përputhet me kohëzgjatjen e filmit, dialogët janë mirë të lustruar. Por, sikur tek aktrimi, edhe këto fusha përmirësohen shumë pas vdekjes së njërës nga motrat. Pra, duhet të mundoheni që të kaloni 15 minutat e parë para se të ‘hyni’ në film. Nuk janë kushedi sa të veçantë, prandaj ndoshta edhe mund ti kaloni në tërësi, dhe pastaj sigurisht do të ju duket një film goxha i mirë.

Jake Johnson (New Girl, Drinking Buddies) ka një rol interesant që nuk ndryshon shumë nga rolet e tij të zakonta në veprat që kam përmendur në kllapa. Bën punë të mirë ngjashëm si John Carrol Lynch e Frances Shaw që kanë një hapësirë më të madhe në film. Interesante ishte edhe shfaqja sado e shkurtër e Danny Pudi. Edhe ky sikur Jackson ka të njëjtin qëndrim, të njëjtën shprehje fytyre sikur tek ‘Community’.

Film mesatar. Ia vlen të kaloni 90 minuta nëse e keni në qejf Zoe Kazan. Nuk është kushedi çfarë filmi, por, një notë mesatare prej 3/5 mendoj që do ti përshtatej duke pasur parasysh se është film debutues i LaMarque dhe ka një kast jo shumë të njohur.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

James-McAvoy-in-Filth-2013-Movie-Image

Siç tregon edhe vet titullin filmi ‘Filth’ është i mbushur me fëlliqësira. Ka nga të gjithat, skena për të rritur, narkotikë, alkool, dhunë, e deri tek halucinacionet e pështira të Robos dhe të gjitha vijnë me një dozë të shtuar të fëlliqësisë.

Megjithatë të gjitha këto ia vlen të durohen për aktrimin të mrekullueshëm të James McAvoy. Aktorin skocez e kemi parë në tituj si ‘Last King of Scotland’, ‘Wanted’ e deri tek filmi i fundit ‘Trance’. Në fakt me këtë të fundit mund të hedhim disa paralele që i bëjnë të ngjashëm, por ka mjaft shumë gjëra për ti dalluar.

Filmi tregon storien e një detektivi të obsesionuar me promovimin në detyrë. Për të arritur këtë qëllim ai është i gatshëm të bëj gjithçka që ekziston, pa kurrfarë kufiri moral. Dhe shumica nga këto vijnë në formë komike për neve si shikues dhe karakterin kryesor të Robos. Kjo krijon një lidhje ndërmjet neve si shikues dhe karakterit, lidhje që del në pah në pjesën e dytë të filmit, kur karakteri futet në vështirësi që as vet nuk mund ti kontrolloj më.

James McAvoy vjen në rolin kryesor. Ai shkëlqen gati si asnjëherë më parë. Është ndoshta filmi që më së shumti përqendrohet rreth karakterit të tij, gjë që i ndihmo atij të hedh në pah të gjithë aftësitë artistike që ka. Vet karakteri i tij kalon nëpër disa faza të ndryshme gjatë filmit, siç përmenda më lart duke rënë nga karakteri që ka të gjithë në gisht, në karakterin që pëson në fund. Pos këtyre dy pozitave të kundërta, kemi edhe një skenë që shfaq karakterin e tij të butë, kur tenton të shpëtoj jetën e një qytetari të thjeshtë. Kjo dhe tregimi rrjedhës nga kjo skenë që vijnë si në ‘prapaskenë’ të tregimit kryesor kanë një ndikim më të madh se kaq, nëse dëshirojmë të analizojmë.

Tregimi mirë është i shtjelluar. Karakteret dytësore kanë një punë dytësore, ndihmëse në zhvillimin e tregimit të Robos. Këta aktorë si Imogen Poots, Jamie Bell, Eddie Marsan, e deri tek Jim Broadbent kontribuojnë shumë mirë në shpërndarjen e tregimit. Por, gjithçka mbetet nën hijen e paraqitjes të mrekullueshme të James McAvoy. Për mendimin tim ai shfaq aktrimin më të mirë të karrierës në këtë film.

E Jon S. Baird që duket se ka bërë filma huliganësh deri tani, tek ‘Filth’ bën një punë të mirë, që përsëri mbetet në hije të McAvoy. Por, ky film nuk pritet të jetë ai që do ta nxjerr në dritën e famës. Së paku jo për momentin.

Nota personale 8/10 – filmi i kënaqshëm, komedi, e përzier me dramë në pjesën e dytë. James McAvoy i mahnitshëm.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

vlcsnap-2014-05-30-22h38m12s53Ka shumë gjëra që nuk funksionojnë në filmin ‘The Angriest Man in Brooklyn’. E vetmja gjë që vlen të përmendet është kasti dhe emrat në të. Por, me të nisur filmi gjithçka shkon huq. Aktrimi nuk është i keq, por është skenari që dështon në mënyrë katastrofale.

Një burrë është nisur për kontrollin e rregullt në spital. Gjatë rrugës ai ka aksident me një taksist. Kjo ndodh menjëherë pas pritjes së gjatë në semaforë, që është edhe një nga shumë gjërat që zemërojnë këtë njeri. Në spital ai merr diagnozën e gabuar që ka 90 minuta jetë, dhe gjatë kësaj kohe ai do të provoj të ndreq punët me familjen e tij të ngushtë.

Njeriu më i zemëruar në Brooklyn është Robin Williams, i njohur ndryshe edhe Mbreti i Komedisë. Por, ky film është larg, me vite-drite larg filmave më të mirë të tij. Robin Williams e bën të veten. Aktrimi është në nivel, edhe nga ai, edhe nga pjesa tjetër e kastit. Kanë një harmoni të mirë në skenë me Mila Kunisin. Është disi më ndryshe të shohësh Kunisin në rolin e një mjekeje, por kjo ndryshon me të marr rrugën për të përmirësuar diagnozën që i kishte dhënë pacientit – Williamsit.

Edhe Hamish Lankater e Melissa Leo, përfshirë taksistin dhe shitësin e kamerave bëjnë punën e tyre mirë. Në fakt skena ndërmjet Robin Williams dhe shitësit të kamerave është ndoshta e vetmja që më ka bërë të qesh. Skenës i ndihmon belbëzimi i shitësit, që ia kthen troç Williamsin talljen me të metën e tij.

Skenari është i tmerrshëm. Skenat janë të renduara mirë, narracioni ndoshta i shërben paksa, duke provuar të jap një këndvështrim më ndryshe ndaj temës, por qyshdoqoftë tema është palidhje.

E para të kalosh 90 minuta në Brooklyn me gjithë ato ngjarje është e pamundur. Pastaj filmi nis si një komedi për të përfunduar në një dramë. Fundi provon të jap një mesazh që të gjithë kemi zemërim, kush më pak e kush më shumë, por, nuk është ndonjë mesazh që shkon me filmin.

Në fund të fundit një film nën mesatar, një film që nuk i afrohet as një grimë kryeveprave të Robin Williamsit. Në fakt është ky që më shtyri të shikoja këtë film. Përndryshe nuk do të shpenzoja 90 minuta kohë. E kohëzgjatja është e vetmja pjesë pozitive. Nuk është kushedi sa i gjatë për të mallkuar ata minuta.

Film nënmesatar, pa të qeshura. Aty-këtu ndonjë skenë interesante. Nota personale 6/10.

Luan Morina Kritik filmi

Read Full Article