Author: Mervan Gashi

Tom Hardy, tashme i njohur nga te gjithe dhe i preferuari i nje pjese te madhe te fansave te kinematografise, ka filluar karrieren ne vitin 2001 ne nje prej serialev me te njohur, Band of Brothers. ani pse jo rol prej pratognisti, prape eshte nje nisje goxha e mire per karrieren. Me pas ai arriti te merrte role ne filma te rendeishem si Blak Hawk Down (Ridley Svott) dhe tek Star-Trek – Nemesis (2002) duke portretizu villian-in Shinzon, duke vazhdu me Layer Cake (2004). Megjithate per te pare talentin dhe potencialin e tij eshte dashur te pritet deri tek filmi Bronson. Padyshim performanca me e mire e tij e karrieres deri ne ate kohe, dhe vazhdon te qendroje prej me te mirav nga ana e tij. Ai me angazhim dhe perkushtim maksimal, duke dhene 110% nga vetja e tij ne cdo skene, arrin te portretizoje pothauajse ne menyre perfekte nje rol jashtezakonisht te veshtire, kompleks. Ne Bronson, Tom portretizon nje karakter dy-dimensional ku gjate gjithe performances shfaqe tension, ankth, shpeshhere edhe momente komike, momente dhe emocione te cilat i perjeton edhe audienca, krejt kjo fal natyralitetit dhe origjinalitetit te Tom Hardy. Nese Bronson si film dhe karakter eshte kaq i njohur, e gjithe merita i shkon Tom-it.

Momenti me i rendesishem ne karriere erdhi ne vitin 2010, vit ne te cilin Tom arriti te behej pjese e nje prej filmav me popullor te te gjitha koherave, Inception, regjisor i te cilit eshte gjeniu i kinematografise, Christopher Nolan. Edhe pse ne rol dytesor, Tom me mjafte sukses la gjurmet e tij ne kete film me nje paraqitje solide, dule fituar respektin e te gjitheve, perfshire ketu edhe DiCaprio e Nolan, ky i dyti tashme nje admirues i madhe i tij.
Parqaitjet e tij te mira vazhduan t’i impresionojne kritiket dhe dashamiresit e filmit. Ai ne vitin 2011 u shfaq ne filmin shume te vleresuar nga kritiket Tinker Tailor Soldier Spy, i cili u cilesua nje nder filmat me te mire te atij viti, Po ne kete vit Tom Hardy performoj edhe ne filmin Warrior, film nga i cili ai u be akoma me i njohur, per shkak qe edhe zhanri i ketij filmi eshte me i preferuar nga audienca e gjere. Qe afttesite i ka te jashtezakonshme dhe mund t’i pershtatet cdo roli dhe qe kishte fituar vemendjen e te gjitheve e deshmoj edhe ftesa e rradhes nga Christopher Nolan ne Dark Night Rises, per ta portretizu nje prej rolev me te vecanta, Bane. Ky rol vetem sa e percorfoje bindjen tek kritiket dhe audienca per Tom, si nje aktor i talentuar me nje te ardhme te madhe.

Edhe pse ka filma shume me te njohur si Inception, Warrior, Dark Night Rises, The Revenant tek ky i fundit eshte edhe i nominuar per cmimin Oscar ne kategorine, Aktori me i mire jo protagonist ne 2016, fal paraqitjes mahnitese ne rolin e John Fitzgerald, per shume kritik dhe persona te apasionuar pas kinematografise, paraqitja me madheshtore e tij mbetet ajo tek filmi Locke (2013). Tom si ne asnje film tjeter, tek Locke kishte nje rol me dramatik. Pikerisht paraqitja e tij melankolike, tregon kapacitetin e jashtezakonshem te tij. Kjo paraqitje konsiderohet nga disa si me e mira prej tij per shkak qe i gjithe filmi eshte i ndertuar rreth tij, pra 90 minuta shfaqjeje kamera eshte e fokusuar vetem tek Tom Hardy, meqe edhe i gjithe filmi eshte i realizuar vetem ne veture. Emocionet, deshperimi, trishtimi, faji qe mban ne vete, te gjitha lexohen dhe perjetohen permes mimikav te ftyres dhe trupit, qe ai shfaqe gjate gjithe rrugetimit te tij. Duhesh me qene aktor i jashtezakonshem me arrite me menagju dhe kontrollu presionin, e nje barre aq te madhe, duke e ditur qe te gjitha kategorite e filmit varen nga performanca e tij. Kjo vecori padyshim tregon qe Tom Hardy eshte nje aktor i madhe e qe jo rastesisht ka arrite aty ku eshte ne ditet e sotme. Duke u bazu qe ne kete vit eshte paraqitur edhe tek Dunkirk, nje prej filmav me te mire me lufte ne te gjithe historine e ketij zhanri, nuk mbetet hije dyshimi qe Tom eshte prej me te medhenjeve te kesaj gjenerate. Pas paraqitje ne Dunkirk, Christopher Nolan per Tom Hardy, thote: Ai vetem permes syve te tij, shfaqe dhe dhuron shume me shume emocione se sa plote aktore tjere me tere qenien e tyre.

E vecanta e Tom Hardy eshte se ai asnejehere nuk deshperon, asnjehere nuk e zhgenjen audiencen me paraqitjet e tij, ani pse jo te gjithe filmat e tij jane kryevepra ose te njohur, ne aspektin personal ai ka gjithmone nje standarde te larte e qe besoj shume se do ta kete deri ne perfundim te karrieres.

Tom Hardy, nje emer i madhe tashme i kinematografise, njihet edhe si nje prej aktoreve me te zgjuar te gjenerates se tij, i cili asnjehere nuk e merr persiper nje rol pa e studiuar dhe analizuar mire projektin e filmit. Ky fakt u vertetua edhe me refuzimin nga ana e tij per te marre pjese ne filmin Suicide Squad, nje film blockbuster qe shume prej aktoreve do te vet-ofroheshin, por qe vendimi i Tom rezultoi i drejte pasi te gjithe e dijme fundin e kesaj historie. Pervec talentit ne aktrim Tom permes Taboo, nje tv-show mjafte i sukse’shem, tregon se ai eshte edhe nje kreator i madhe, te cilit mund t’i besohen projekte ne te ardhmen jo vetem si aktor por edhe si skenarist. Ky eshte tregues qe horizonti dhe diapazoni i Tom Hardy ne boten e kinematografise eshte jashtezakonisht i gjere.

Filma te tjere te njohur dhe qe i’a vlen t’i shohim jane: The Drop (2014), Legend (2015), Lawless (2011), The Take (mini-seri 2009).

Tom, eshte nje luftetar edhe ne jeten e perditshme, meqe ai ne vitet e tij te 20-ta, luftonte vazhdimisht varesine nga kokaina dhe alkooli, te cilat jo vetem qe rrezikuan t’ia shkaterronin karrieren, por edhe jeten ne pergjithesi. Ai arriti te triumfonte ndaj ketyre dukurive te shemtuara ne vitin 2003 duke stabilizuar jeten dhe karrieren e tij ne menyren me te mire te mundshme. Sigurisht qe problemet te cilat i ka hasur gjate jetes se tij, ate e kane forcuar ne shpirt dhe karakter dhe me mjaft sukses ato probleme ka arrite me i shnderru ne favor, duke i perdorur ato si arme me shume per jeten dhe karrieren e tij.

Tom sot feston datelindjen e tij te 40-te dhe ne si dashamires te filmit, i urojme atij edhe shume vite te tjera, me performanca akoma me madheshtore me bindjen qe nuk do na zhgenjej asnjehere.

Read Full Article

Sa i ndyte dhe absurd eshte racizmi. E tmerrshme dhe e frikshme kur e mendon se egzistojne persona aq shpirtelig’ dhe neverites, qe jetojne dhe veprojne vetem per me e pa boten sa ma t’shkatrrume. Depresive dhe deshperuese se si shume persona behen viktima t’semundjes apo ‘epidemise’ t’racizmit. Sa i palogjikshem duhesh me qene per me e shkaterru gjene ma t’bukur qe ka njerezimi, dashurine. Se mund t’klasifikohet dashuria si shkaterruese e dinjitetit dhe paqes, vetem personat ma t’palogjikshem dhe percmues mund t’a besojne. Me i shpall fajtor dy njerez qe dashurohen vetem per shkak t’races, atehere e kupton se n’cfare gjendje ka qene bota e fatkeqesisht n’disa vende vazhdon t’jete edhe diteve t’sotme, si pasoje e disa individeve t’peshtire. Racizmi eshte dukuria me e shemtut e ndoshta qe ka shkaterru dhe marre jete me shume se cdo dukuri tjeter, dhe me deshperimin ma t’madh them, se do t’shkaterroje e t’marre edhe per shume vite tjera, perderisa bota lejon dhe arsyeton qofte edhe veprimin ma t’vogel t’ketyre personave injorante.

Por nji fije shprese qe kjo dukuri mund t’luftohet jep kjo histori, duke tregu qe cdo e keqe mund t’mposhtet, perderisa kemi besim n’vete dhe kembengulim n’ate qe duam dhe besojm’ dhe kjo behet akoma ma e lehte kur ka njerez, shoqeri a shoqata me shpirt dhe zemer t’paster, qe perkunder asaj grupes qe ceka ma larte, jetojne dhe veprojne per me e shnderru boten ne nji vend sa ma t’bukur dhe ma t’lehte per me jetu dhe frymu lirshem duke shiju cdo t’mire qe na ofrohet. Ndoshta n’baze t’pershkrimit deri tash mundeni me kriju pershtypje tjera per kete film duke prit skena t’randa e t’vrullshme, qe fatmiresisht ky film nuk i permban, por vet storja e ketij filmi eshte depresive pa pas nevoj per skena ekstreme.

Rrefimi i filmit eshte i ngadalte por perkon’ mrekullisht’ me skenarin. Film me ritem t’ulet e per dike ndonjehere mund t’behet paksa monoton, por kjo nuk duhet t’jete shkak per me humb nji storje kaq t’bukur e inspiruese. Film qe lun me ndjenjat e audiences, pasi ka momente prekese, deshperuese, depresive por edhe caste lumturie, emocionuese e shpresdhenese t’cilat i shijon’ dhe i jeton s’bashku me protagonistet. Regjisori/Skenaristi Jeff Nichols, ka nji stil unik per me i shtjellu storjet ( i’u kisha sugjeru edhe filmat e tjere t’udhehequn prej tij : Take Shelter, Mud, Midnight Special). Filmat e tij jane t’zgjut dhe qe kuptohen e pervetesohen nga audienca. I tille eshte edhe ky rrefim i tij.

Edhe pse storja e filmit duhet t’jete per nji drame gjyqesore, ndoshta me ndikuese t’asaj kohe, Jeff Nichols me mjaf mencuri e kalon’ ate n’plane t’dyte duke u perqendru dhe rrefy jeten e dy protagonisteve t’perfshire n’kete ngjarje. Per me e shfaqe nji histori tille tek publiku duhesh me pas kujdes n’perzgjedhjen e kastit. Personat pergjegjes per kete film kane bere zgjedhjen e duhur duke angazhu Joel Edgerton dhe Ruth Nega. Edgerton pamarre parasysh veshtiresive per me i’u cas nji roli me dramatik dhe romantik, ka arrite me dhuru nji paraqitje mjafte bindese dhe surprizuese, ndoshta ma t’miren e karrieres tij dhe Ruth Nega e cila ka qene briliante me performancen e saj emocionuese e t’sinqerte qe deperton tek secili person qe e shikon kete film, duke mundesu me e ndje dhe kuptu se cfare ka perjetu, personi t’cilin ajo e portretizon. Performanc qe shperblehet me nominim per oscar n’kategorine, aktorja ma e mire e vitit.

Jeff Nicholson na dhuron nji film qe percon nji mesazh t’forte kunder urrejtjes dhe padrejtesise permes dy personave qe nuk deshirojne asgje tjeter pervecse t’jetojne nji jete normale e t’qete, permes nji dashurie t’sinqerte, e cila nuk i bene dem’ askujt. Por mesazhi i vertete i ketij filmi sipas pikepamjes tem eshte: Fuqia e dashurise eshte e paimagjinueshme. Dashuria, eshte magji, magji qe mundet me e eklipsu cdo ligesi t’kesaj bote. Dashuria eshte ajo qe na bene t’ndihemi gjalle, dashuria eshte ajo qe mund t’ndryshoje boten, dashuria eshte arti ma i mire dhe i vecante i njerezimit. Dashuria eshte ajo qe na bene human.

Read Full Article

Nji film i nderlikum me nji personazh t’nderlikum qe mundohet t’perhape drite ne nji bote t’nderlikume. Nji film absolutisht magjespses. Taxi Driver eshte nji ‘studim’ psikologjik mbi anen e erret dhe komplekse t’mendjes t’njeriut. Film qe tregon se sa e frikshme dhe e rrezikshme mundet me qene mendja e nji personi t’izolum nga shoqeria. Scorsese sjell nje portretizim rrenqethes dhe depresiv t’nji personi t’vetmum i cili deshperimisht deshiron t’shoqerohet me njerez dhe t’beje nji jete normale por qe brenda tij buron nji deshire ekstreme per dhune qe e bene ate t’paafte t’krijoje lidhje apo shoqeri.

N’kete film De Niro portretizon nji taksist me karakter dy-dimensional i cili perjeton nji miks emocionesh gjate gjithe kohes ku ndjen trishtimin per jetin e tij t’vetmume, ‘friken’ ne mos permbajtjen nga nga nji ane ekstreme e karakterit t’tij por edhe ate deshiren e madhe per t’bere ndryshimin ne nje bote nga e cila zhgenjehet vazhdimisht. Villian apo Hero ? Vendosne ju. De Niro me angazhimin e tij maksimal na dhuron njeren prej perfomancav ma t’mira t’karrieres tij t’pasun e qe kuptohet merita t’mdhaja per sukseset e De Niro-s ka edhe Martin Scorsese.

Ky film eshte nji aventure rrenqethese permes rutines dhe mendjes t’nji njeriu konfuz i cili nuk ka asgje per t’humbur. Nji psiko-drame e jashtezakonshme. Cdo gje rreth t’ketij filmi eshte fantastike: Puna me kamera, muzikali, skenari, regjia dhe narracioni old school qe pershtatet me storjen n’menyre t’mrekullueshme.

Briliant, klasik, epik por t’njejten kohe rrenqethes e depresiv. Scorsese na dhuron nji lloj studimi t’tjetersimit, obsesionit, paranojes dhe deshirave t’cuditshme permes syve t’nji njeriu me mendje dhe ndjenja t’komplikume duke na vertetu qe me merite t’plote rradhitet ne listen e regjisorve me t’mire n’historine e kinemase.

“Loneliness has followed me my whole life, everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There’s no escape. I’m God’s lonely man.”

RT: 99% Metacritic 93%

taxi driver

Read Full Article