Author: Kushtrim Krasniqi

Maratona e shumëpritur dhe shumë e përfolur në grupin Maniakë t’filmave veç ka fillu, ku për herë të parë u organizua në Vushtrri. Bëhet fjalë për organizimet Movie Nights.

Tek kalaja e qytetit të Vushtrrisë na u ofrua objekti nga Drejtoria për Rini dhe Sport (të cilët njëherit i falënderojmë shumë për përkahjen), u bashkuan maniakët dhe maniaket e qytetit për ta shijuar filmin V For Vendetta të drejtuar nga James McTeigue me skenarin e krijuesëve të Matrix-it, The Wachowskis. Filmi i mirë, ambienti i mirë, njerëzit e mirë, edhe organizimi s’ka se qysh me dalë ndryshe përveç se shumë mirë.

Gjithashtu e kemi për borxh t’ju shprehim falënderimin tonë edhe sponzorëve të cilët na e mundësuan organizimin e këtij eventi, ku sponzor kryesor ka qenë komuniteti Hej! nga kompania Ipko të cilët u kujdesën për projektorin, zërimin dhe ofrimin e shërbimit VOD për ta shikuar filmin. Pastaj falenderojmë edhe kompaninë Buqaj që na sollën pije dhe chipsa, si dhe Emona Group të cilët na ngrohën me çaj.

Çka vlen të ceket poashtu është fakti se evente të këtij lloji do t’ketë edhe në të ardhmen, ku kemi bërë një plan afatgjatë që në të gjitha qendrat e qyteteve të Kosovës. Për detaje tjera ju njoftojmë me kohë në grupin tonë dhe tuajin “Maniakë t’filmave“.

Detaje tjera mund t’i shihni edhe në fotot e mëposhtme.

Read Full Article

Përceptimi i jetës t’nji adoleshenti fillon t’ndryshoj n’momentin që lidh shoqëri t’ngushtë me nji vajzë e cila diagnostifikohet me leukemi.

asdfMe and Earl and the Dying Girl është nji shembull përfekt përse jeta është kaq e çmuar. Nji film që tregon për t’gjitha gjërat e bukura e t’mrekullueshme që ofron jeta, e që duhet t’i shfrytëzojmë për aq kohë sa i kemi mundësitë. Me trajtu kancerin e vdekjen në nji film është shumë e vështirë por jo aq e vështirë sa me i rrëfy këto tema kaq t’ndishme në nji mënyrë po them gazmore e ndoshta edhe t’çuditshme, siç ka bo ky film dhe me bindje t’plotë them se është një prej suprizav ma t’bukura t’këtij viti, pasi që realisht ka tejkalu pritshmëritë pikërisht përmes mënyrës shumë unike që i përcjell te publiku këto tema mjaft t’ndishme e delikate, duke thy ma n’fund ato klishetë që kanë shfaq filmat e fundit n’lidhje me këtë çështje. Përveç kësaj teme ky film shtjellon edhe t’gjitha emocionet e problemet që përjetojnë adoleshentët gjatë formimit t’tyne.

Film me balanc përfekt t’dramës me komedi, me skenar t’zgjut dhe me rrëfim t’sinqert, me nji kast shumë t’përshtatshëm e me nji narracion që e bënë filmin hala ma t’veçantë. Çka vlenë m’u cekë se ajo që i’a ka rritë ndjeshëm vlerën filmit është kinematografia që është shumë elegante dhe me shumë stil, e që është njëra prej kinematografive ma t’mira që kom pa këtë vit. Film që n’përdorimin e kamerav m’ka përngja n’stil t’Wes Anderson.

 

_______________

Mervan Gashi 

Read Full Article

Argjentinasi Gaspar Noe është regjisor i njohur i cili deri më sot ka realizuar 4 filma të metrazhit të gjatë dhe disa të metrazhit të shkurtë. Me një numër kaq të vogël ai arriti të fitoj respektin e tij si regjisor në shume vende të botës. Dhe i cilësuar si një regjisor i guximshëm dhe shumë vizionar. Filmat si “Irreversible” dhe “Enter the void” janë dy kryeveprat e tij, por filmi i tij i fundit LOVE 3D, që akoma nuk e kuptoj pse ky film është 3D, kur nuk ka asgjë në film për tu shikuar në 3D, përveç disa momenteve gjate seksit që as në 2D as në 3D nuk i japin filmit ndonjë vlerë artistke. Me këtë film Gaspar Noe bie në një nivel shumë të ulët pasi që i mungon gjithçka përveç skenave, që unë do t’i kisha quajtur pornografike ‘hardcore.’ Me këtë film Noe më mirë është të futet në garë me filmat pornografik. Qëllimi i këtij filmi apo si lindi ideja për këtë film si duket ka qenë e kotë. Secili regjisor ka qëllimet e veta, dëshirat e veta dhe mënyrat e veta të të bërit film, po insistimi i tij që në kinema të futen skena ku ka seks të vërtetë mes aktorëve, e shpie kah filmat pornografik që e kanë vendin e tyre, por që nuk mund të futen tek filmat artistik sepse seksi eksplicit në këtë film nuk jep asgjë më shumë se sa pasqyrim të disa akteve seksuale të rëndomta. Pra seksi në filmin “Love” nuk është ndonjë element që ndikon në zhvillimin e tregimit, apo që pasqyron ndonjë pikëpamje më të thellë filozofike, siç është ta zëmë në filmat e Lars von Trier.

love_4

Që nga paraqitja e parë e posterave të filmit  (posterat duken si ato të filmave porno) dhe pranimit të tij në festivalin e Cannes – menjëherë ky film merr titullin si “filmi më kontraverz në Cannes”, skenat më eksplicite të seksit të bëra ndonjëherë në film.  Ky film e ka një të vërtet brenda tij, se nuk ka aspak turp t’i shfaqi pjesët e trupit, lakuriqësinë dhe seksin mes aktorëve. Dhe se këtu të gjithë aktoret janë të ri e që nuk kanë ndonjë filmografi të rëndësishme.

Filmi ka elemente autobiografike të vetë regjisorit, pasi që personazhi kryesore paraqitet si një regjisor filmi, dhe ka disa skene ku me një mbrëmje (Party)  takon një vajzë dhe asaj ia ofron një rol që ta bëjnë një film ku nuk do ta kursejnë veten aspak nga skenat e seksit, pasi që ai mendon se filmi nuk duhet të turpërohet apo mos t’i shfaq skenat e seksit. Seksi, dhuna, sperma e shume sende tjera janë pjesë e jetës dhe ato duhet të shfaqen. Që nga momenti i parë filmi hapet me dy rolet kryesore Marfin dhe të dashurën e tij Elektra se si ato e kënaqin njeri-tjetrin jo duke bërë seks por duke masturbuar. Dhe gjithçka kemi në ekran me një kuadër statik i cili zgjat 4 min. Nuk do flas shumë për tregimin pasi që nuk ka ndonjë tregim interesant përveç asaj që Marfi dhe Elektra e bëjnë një plan që të gjejnë edhe një vajzë tjetër dhe ta realizojnë fantazinë e tyre: seks në treshe. Ata e arrijnë edhe këtë. Filmi ecë shumë ngadalë, i ka  80 % të skenave duke bërë seks apo më mirë të themi skena pornografike dhe një pjesë tjetër dialogë shterp, ku disa herë flasin për jetën e disa herë për filmat por asgjë e rëndësishme për një tregim filmi. Dialogu  është tepër klishe si dhe pa asgjë inteligjente. Personazhet aspak nuk janë të zhvilluar dhe janë të vendosur në plan të dytë ose të tretë, pasi që në plan të parë është fokusuar seksi ne ekran. D.m.th. Tregimi është aq i zbrazët sa që as gjë nuk mundet ta shpëtoj, as teknika 3D që absolutisht është përdorur pa nevojë. Personazhet janë të humbur shumë, nuk kanë ndonjë linjë zhvillimi dhe aktorë kanë një aktrim të dobët, janë të njëjtë që nga fillimi e deri në fund të filmit. D.m.th. gabim i madh i Gaspar Noe ka qenë që gjatë tërë kohës është mundua t’i zhvesh aktorët fizikisht, kurse në psikologjinë e tyre nuk ka tentuar aspak të eksploroje. 

ob_bdeff5_ob-072ab6-love09-visionneuse-de-photos

Edhe pse Gaspar Noe gjatë tërë kohës insiston dhe është shprehur që ky film bëhet fjalë për të dy të dashuruar dhe problemet e tyre në dashuri dhe si ata arrinin që t’i luftojnë problemet e tyre, ai e bën të kundërtën pasi që ky film ka të bëjë me dy të dashuruar dhe fantazia e tyre seksuale duke filluar nga masturbimi, në seks treshe dhe pastaj në grup seks e në fund përfundojnë edhe seks me një transseksual .
Ky film më mirë është të themi si ato filmat që kanë shumë aksion e aspak përmbajte dhe gjatë tërë kohës sheh sende të pa arsyetueshme dhe të kota.

I vetmi send që mundet me nxjerr nga ky film për tu lavdëruar është muzika, fotografia dhe montazhi në disa momente. Pasi që më vonë fillon të bëhet e tepruar me shumë prerje në mes të kuadrove.

Ibër Deari – Regjisor

Read Full Article

Me zhvillimin e teknologjis bota bëhet shumë më e vogël, më e kapshme dhe më e qasshme për secilin, deri në një pikë saqë nuk na mjafton më – duhet të ikim diku ma larg, diku në një vend të panjohur, të pazbuluar, të paprekur, në një hapsirë më të gjerë se vet bota. Po pra, zgjidhja më e mirë do t’ishte të ikim në hapsirën e pafundme qiellore përtej Hënës, atje ku ende këmba e njeriut nuk ka shkelur. Pyetja e parë që do t’na lindi në kokë do t’ishte: si mund të jetojmë (apo më mirë të themi si mund të mbijetojmë), si mund të arrimë atje, sa është larg, etj!

Këtyre pyetje është munduar t’iu përgjigjet Ridley Scott me filmin The Martian – Marsiani. Duke pasë parasysh që R. Scott është i njohur për projektet e tij filmike në tematika të ngjashme të zhanrit Sci Fi, si Blade Runner, Alien dhe Prometheus, si dhe me ekipin e “Interstellar-it” po provojnë ta vazhdojnë maratonën qiellore, mirëpo kësaj here me një qasje pak më ndryshe. Çka mund të bëjë njeriu nëse do t’ngeli i vetëm në një planet ku praktikisht nuk ka jetë fare, si mund të bie në kontakt me Tokën prej një vendi të largët pa përkrahje të mjaftueshme teknike siç është planeti Mars, etj.

the-martian-ares-3-trailer-0
Anija kozmike: ARES 3

Marsiani nuk është një aksion me efekte të hatashme speciale, me teori të ndryshme shkencore duke zbuluar sekrete t’hatashme qiellore. Në fakt më tepër mu duk si një dramë-komedi e bukur, një film që mund ta shijosh me familjen tënde dhe t’i komentosh momentet interesante që i përjeton bashk me aktorët në film. Kur e ceka në fillim se R. Scott ka drejtu filma madhështor sa i përket zhanrit Sci Fi, ky projekt nuk mendoj që arrin as t’ju afrohet atyre. Për deri sa filmat si Alien apo Blade Runner e Prometheus koncentrohen në qështje më madhore në fushën e shkencës dhe njerëzimit në përgjithësi, eksplorimit të botërave, formave të reja jetësore dhe gjëra tjera të ngjashme, Marsiani koncentrohet më tepër tek një individ dhe përpjekjet e tij për të mbijetuar në planetin Mars ku nuk ka as një formë jete, ku duhet improvizuar me gjëra të cilat i gjenë në stacionin hapsinor të ngritur nga vet ata. Filmi ka momente shumë emocionuese, efekte të bukura vizuele, me kast shumë të mirë dhe me përvojë të freskët në këtë fushë – kur e ceka se Scott e “huazon” ekipin e Interstellar-it, e pata fjalën për Matt Damon i cili pati një rol të ngjashëm edhe tek filmi i Nolanit, pastaj Jessica Chastian e cila gjithashtu ka patur role të fuqishme në të dy filmat.

Matt Damon, Jessica Chastain, Kate Mara, Sebastian Stan dhe Aksel Hennie
Matt Damon, Jessica Chastain, Kate Mara, Sebastian Stan dhe Aksel Hennie

Pa dyshim që kasti ishte shumë i mirë, me një staf si: Matt Damon, Jessica Chastian, Jeff Daniels, Aksel Hennie, Chiwetel Ejiofor, Sean Bean, Michael Pena etj., Scott ka arrit t’ua tërheq vëmendjën shikuesit dhe t’ju ngjallë interesimin për filmin tij. Pikërisht ky është njëri nga arsyet që mendoj se më tepër ka pasë rezultat negativ se sa pozitiv. Nuk ka dyshim se filmi ka krijuar situata shumë interesante, ka pasë shumë emocione dhe momente të bukura, mirëpo pritjet ndoshta kanë qenë tepër të larta ndërsa filmi nuk ka arrin ta josh kurreshtjen e shikuesit. Për nga skenari filmi është shumë i zbrazët, rrëfimi kryesisht koncentrohet rreth mbijetesës së Mark Watney-it (Matt Damon) dhe përpjekjet e stafit të NASA-së në tokë për t’gjetur një zgjidhje se si ta kthejnë astronautin e tyre të gjallë në tokë. Realisht aktrimi briliant i Matt-it e ka “shpëtuar” filmin nga një prodhim klishe e Hollywood-it me tema të shterrura tashmë dhe rrëfime shabllon të përshtatura nga filmi në film. Krenaria, patriotizmi i Amerikanve dhe romatizmi i tepruar vërehet edhe këtu, fakt ky që për mua ja ulë edhe më tepër kualitetin filmit.

Sido qoftë, përfundimisht them se The Martian është një dramë-komedi e lezetshme që ja vlenë të shikohet, sidomos në Kino me efekte 3D.

_____________________

Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article

“Kur e eliminon të pamundrën, çka do që mbetet dhe sado e pamundur që duket, ajo duhet të jetë e vërteta.” – Sherlock Holmes

Nuk ka dyshim se karakteri i Sherlock Holmesit krijuar për herë të parë nga Sir Arthur Conan Doyle, është nga më të njohurat në botën e artit letrar dhe kinematografik. Kur përmendet emri i tij, na kujtohet një burrë të moshës mesatare, me veshje elegante, kapelë dhe duke thithur një llullë, njeri tepër intelegjent mirëpo shumë asocial dhe pandjenja. Me këtë përshkrim kemi patur rastin të shohim aktor të ndryshëm duke luajtur në projekte filmike dhe seri të ndryshme gjatë kohërave të ndryshme.

mr-holmes-ian-mckellen

Sido qoftë, kësaj here filmi Mr. Holmes nën regjin e Bill Condon, detektivin karizmatik e shohim nga një kënd krejtësisht ndryshe. Bazuar në novelën e Mitch Cullin të titulluar “A Slight Tick Of The Mind – Shpërfillje e vogël e Mendjes” rrëfehet jeta e zt. Holmesit pas përfundimit të karierës së tij si detektiv privat në moshë të shtyer. Ngjarja rrëfehet dikur rreth vitit 1947 pas përfundimit të luftës, Zt. Holmes (Ian McKellen) kthehet në shtëpin e tij private në fshatin Sussex ku jeton me kujdestaren e shtëpisë znj. Munro (Laura Linney) dhe djalin e saj Roger (Milo Parker). Duke u munduar ta jetoj një jetë të thjeshtë me kujdesin për bletët e tij që i ka pasion, gjithashtu mundohet të shkruaj për rastin e tij të fundit e cila në fakt edhe e ka shtyer të tërhiqet nga puna e tij prej detektivit si dhe ngjarje kjo e cila e ka mundur emocionalisht dhe i ka shkaktuar “një rrëshqitje të vogël të mendjes”. Zt. Holmes ka probleme me kujtesën, mirëpo lidhja e tij emocionale me djaloshin Roger i kthen kujtime nga e kaluara e tij. Kujton rastin e tij të fundit që ka punuar me znj. Ann Kelmot (Hattie Morahan) si dhe rrugëtimi i tij në Japoni tek zt. Tamiki Umezaki (Hiroyuki Sanada).

Skenari është ndërtuar shumë bukur, ku ngjarjet e Sherlock Holmes-it zhvillohet me sekuenca të ndryshme dhe jolineare. Herë rrëfehet jeta aktuale e tij gjatë pleqëris në shtëpinë e tij, e herë kthehet në ngjarje të ndryshme në të kaluarën e tij. Sir Ian McKellen ka pasë një paraqitje të shkëlqyer, në fakt nuk besoj që do t’gjendej një aktor tjetër që do ta luante më mirë rolin se sa McKellen. Bill Condon ka patur bashkpunime edhe tjera me McKellen (Gods and Mosnters, si dhe projekti i radhës Beauty and the Beast 2017), besoj që kjo edhe ka dhënë rezultate të mira si në përzgjedhjen e rolit poashtu edhe në performancën e tij. Pa dyshim që edhe Laura LInney ka dhënë një performancë tepër të bukur, duke patur parasysh se karakteri i saj znj. Munro nuk ka ekzistuar asnjë herë në projektet tjera filmike të Sherlock Holmesit. Ajo me mjeshtri të madhe ka arritur ta paraqes një grua vejushe e cila përpiqet të bëj gjithçka për t’i siguruar një jetë më të mire djalit të saj Roger. Gjithashtu Milo Parker një djalosh shumë i talentuar i cili tregon potencial të madh me lidhjen e tij emocionale si dhe interesimin e tij për të mësuar gjithçka nga detektivi i famshëm. Aktori im i preferuar nga lindja e largët  Hiroyuki Sanada me ato pak paraqitje gjithashtu i plotëson shumë bukur fragmentet e jetës së zt. Holmesit.

Mendjemprehtësia dhe karizmi i Sherlock Holmesit padyshim që vërehet edhe në këtë projekt filmik, mirëpo ajo që e dallon karakterin e tij nga filmat/serit tjera është se Mitch Cullin është përpjekur ta zbriti nga piedestali figurën e Sherlock Holmesit të cilën Dr. Watson e ngriti në shkrimet e tij. Shohim një Sherlock Holmes më të zakonshëm, emocional, të kujdesshëm dhe të dashur për të tjerët.

Vlenë të përmendet edhe kolona zanore e cila i jep madhështi filmit. Carter Burwell ka marr pjesë në projekte të mëdha filmike, e edhe tek Mr. Holmes ka arritë të realizoj me mjeshtri muzikë e cila shumë bukur shkon me natyrën e ngjarjeve. Përfundimit mendoj që Bill Condon ka bërë një punë të mirë me filmin, një vepër që asesi nuk bën t’ju mungoj fanatikëve të detektivit karizmatik, sociopatit Sherlock Holmes.

______________________

Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article

Kam fillu prej para dy jave një “udhëtim” interesant, prrallor, për plot magji e emocione dhe shumë shumë interesante nuk bohet fjalë. Radhitja e filmave trilogji në këtë listë janë zgjedhje personale e imja, nuk ka ndonjë arsye t’veçant. Detajet do t’spjegohen në vazhdim…

  1. Duke fillu me 8 filmat e Harry Potter, një udhetim në kohë sa në atë moderne tek ajo në kohët e lashta me magjistar, shtriga, lugatë e krijesa tjera t’quditshme. Një tregim shumë i mirë, efekte speciale bombastike që ta ikin trunin edhe t’marrin me veti në udhetimin e Harryt prej fëmijërisë së tij deri në adoleshencë.

    1

  2. Masi kryta punë me Voldemortin dhe u rikthy jeta normale në Hogwarts, m’dul nji udhëtim i papritur me nji magjistar t’madh – Gandalf the Grey dhe Bilbo Baggings (The Hobbit – An Unexpected Journey). Tre filma ren’ plot avanturë, plot ngjarje interesante dhe efekte speciale që ta ndalin frymën.

    2

  3. Natyrisht që udhëtimi i Bilbos ka përfundu në filmin e fundit, mirëpo jo edhe për nipin e tij Mr. Frodo Baggings, të cilit ja len amanet Unazen e Sauronit – një detyrë tepër e vështirë e cila rrëfehet në tre filma t’njohura si “The Lord of The Rings.” S’ki çka me shtu ktu ma shumë, pos mos ja falni dakikin.

    3

  4. Mas krejt ktyne luftërave t’mdhaja që ndodhin në botën e fantazume të kohës antike t’krijuesit dhe novelistit J.R.R. Tolkien, duhet me kalu pak në një aventur tjetër ku gjithashtu ka shumë tregime t’mira, ngjarje interesante dhe çka osht me ronCi efekte t’hatashme speciale që t’knaqin. Bëhet fjalë për udhëtimin e Captain Jack Sparrow, udhëtim ky që rrëfehet në katër filma deri tash (e që pritet edhe njo dikur ma vonë).

    4

 

S’kom çka me shtu tjetër miq, kush ka vakt boll osht mirë me marr iniciativa t’tilla me i zgedh filmat të një niveli/zhanri/stili t’ngjashëm edhe me ju kyq rend kshtu si playlist – përjetim i hatashëm dhe i papërshkrushëm po ju thom. Ju dini apet….

__________________________
Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article

Ma n’fund erdh i shumë prituri, produkti i fundit i seris Windows nga Microsoft, të paktën kështu po flitet gjithandej, mbas këtij versioni do t’ketë vetëm update.

Për shumë kend ka qenë e quditshme dhe pytje shumë e shpeshtë ajo pse Microsoft kaloi kaq papritur prej numrit 8 në numrin 10, për mu pyetja e parë ka qenë “a po mundohen me e kopju Apple-n me OS X (-X- numri 10 romak)?” Sido qoftë ky shkrim nuk ka për qëllim të bëj ndonjë krahasim mes sistemeve operative të kompanive Microsoft dhe Apple, më tepër po mundohna me i përbledhë në pika t’shkurta të gjitha që janë diskutuar për dhe rreth SIstemit Operativ Windows 10 në rrjetet sociale dhe tavolinat e kafeneve mes shoqëris tonë.

Win10
Screenshot nga Desktopi im. Pajisja: Acer Aspire 5740G

Lirisht mund të them se debatet e diskutimet më të zjarrta për Windows 10 qysh në fillim kanë qenë rreth qëndrimit zyrtar të Microsoftit se kompania ka vendos që produktin e tyre ta lëshoj si Upgrade për të gjith shfrytëzuesit e Windows 7 dhe 8/8.1 qofshin ato premium apo pirat, pa dallim kombi, rrace, feje apo gjinije (nuk u durova pa e shtu këtë pjesë 🙂 ). Ky fakt edhe me shumë ka ndiku që t’ua ngjallë kurrjeshtjen secilit individ sidomos në vendin tone të dashtun – Kosovën.

Më datën 30 korrik filluan të gjith ta pranojnë mesazhin nga Microsoft se Windows 10 është gati për t’u bërë upgrade, dhe normalisht ky lajm shpërtheu me të madhe. Sido qoftë unë vendosa që të pres edhe 24 orë, pasi që nuk më mjafton upgrade duke gjykuar se upgrade mundet me e ngarku tepër PC/Laptop-in dhe unë nuk dua që kontakti im i parë me këtë OS të jetë zhgënjyes.

Për mos me zgjatë shumë, shkova në faqen zyrtare të Microsoft-it dhe e gjeta mundësin përmes një Tool të downloadohen file-t dhe të krijoet një Bootable USB (linku: http://www.microsoft.com/en-us/software-download/windows10 ). Instalimi ishte shumë i thjeshtë, normalisht që për instalim të pastër të Windows 10 nevoitet qelësi, mirëpo këtë problem nuk e kemi pasë as një herë për as një version deri tani.

task view
Windows 10 Task View
mission-control-100042524-large
OS X Mission Control – Hot Corners

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gjëja e parë që më pëlqeu ishte dhe vazhdon të jetë shpejtësia. Dizajni i thjeshtë i dritareve, start-menu shumë efektive si dhe Edge janë elementet tjera që gjithashtu më pëlqyen shumë. Në Edge opcioni Web Note m’ra si diçka e re dhe shumë interesante. Task view një element i kopjuar nga OS X i Apple’s (OS X e ka integru këtë mundësi duke ofru kursorin e mausit në njërin qosh të ekranit – hot corners) si dhe makinën kërkuese e kishin përmirësu dukshëm (edhe një element tjetër që OS X e ka pasë shumë kohë më parë dhe ka funksionu pa problem) duke ua mundësuar shfrytëzuesve të kërkojnë file, opcione të ndryshme të Sistemit Operativ apo edhe kërkime në web.

Përfundimisht deri më tani jam i knaqur me Sistemin Operativ Windows 10, te shofim çfarë befasi tjera na presin nga Microsofti pasi të lëshohen updatet e para.

 

_________________________

Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article

Të flasësh për veprat e Andrei Tarkovsky është ngjashëm sikur të diskutosh për ndonjë roman apo poezi nga shkrimtarët klasik. Qasja e tij poetike mund të shihet në të gjitha elementet kinematografike, si: pejsazhe të bukura dhe të heshtura, me një lëvizje të ngadalshme të kamerës; ndryshimi i tonit të ngjyrave varësisht nga atmosfera e krijuar në rrëfim apo nga emocioni që shfaqet nga aktorët; kolona zanore shpesh nga muzika klasike, etj.

 mirrorlj

The Mirror, pasqyra – është një film që rrëfen kujtimet e një burri 40 vjeçar i cili gjendet në shtratin e vdekjes, nga ku ai kujton të kaluarën e tij që nga fëmijërija e herëshme ashtu edhe ngjarjet e fundit. Gjithashtu kujton edhe nënën e tij dhe fragmente nga shoqëria Ruse e kohës së kaluar, i kujtohet mungesa e madhe e babait të tij i cili iku në luftë dhe kurr më nuk u kthye. Me sekuenca të shkurta pa ndonjë radhije kronologjike të ngjarjeve, A. Tarkovsky ka krijuar një autobiografi personale duke rrëfyer të kaluarën e tij, kujtimet, fantazitë, përjetimet, emocionet etj.

Vet titulli tregon që filmi është një pasqyre e cila simbolizon udhëtimin retrospektiv jo vetëm të protagonistit por edhe vet shikuesit. Fotografitë e bukura me sekuenca të gjata e marrin me vete shikuesin duke i ngjallur kujtimet dhe emocionet e secilit në bazë të përjetimeve personale.

Filmi zhvillohet shumë ngadal, me kronologji të çrregullt të ngjarjeve dhe dialogje që dalin shpesh nga konteksti i rrëfimit. Këto e bëjnë filmin të vështirë për ta kuptuar, mirëpo kur e përfundon të le me shije shumë të mirë dhe e kupton që ke pa një vepër të madhe kinematografike.

___________________________

Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article

Regjisor, skenarist dhe aktor tash në dy filma (që unë i kam pa edhe m’kanë pëlqy), Shane Carruth po tregon talent të madh në një mënyrë të veçant në zhanrrin Drama/Mystery/Sci Fi. Aktrimi i tij lë shumë për të dëshiruar, mirëpo si skenarist dhe regjisor ka fitu tek unë një respekt të veçant. Sikurse tek Prime edhe në Upstream Color, Shane e sfidon trurin dhe intelektin e shikuesit duke ngritur më shumë pyetje se sa që ofron përgjigje. Është nga ata filmat Mystery që kuptimi i vërtetë mbahet i fshehur dhe i lihet shikuesit t’a formoj mendimin e vet secili në mënyrën e vet të të kuptuarit.

 

upstreamcolor 1
Kris (Amy Seimetz) dhe Jeff (Shane Carruth)

Me një skenar tejet interesant, minimalist për nga përmbajtja mirëpo me një mesazh të koduar, Shane Carruth na rrëfen një fragment të historisë për një person i cili ka arritur që përmes një krimbi të nxjerr një lloj droge shumë të fortë e cila ia mundëson ta kontrolloj trurin e përdoruesit. Kështu ai e shfrytëzon viktimën për t’ia rrëmbyer të gjitha posedimet: shtëpinë, parat e kursyera etj. Gjithashtu efekti tjetër i substancës është se përdoruesi i saj nuk mban në mend asgjë gjatë periudhës në të cilën ushtron efekt ajo. Nga këtu tash Carruth e zhvillon tregimin se çfarë sfida duhet t’i kalojnë viktimat e substancës në fjalë, duke u futur në kokën e tyre përplot konfuzione, pyetje pa përgjigje, çrregullime të ndryshme psikologjike etj.

 

Pamjet vizuele, skenat nga ato mikroskopike deri tek ndryshimi spontan nga apartamentet tek natyra e hapur, janë realizu shumë bukur dhe në harmoni me zhanrrin. Krejt këto të shoqëruara me një kolonë zanore madhëshrotre, e cila vetëm se e rritë efektin mistik ashtu që shikuesi humbet duke kërkuar përgjigje se çfarë është duke ndodhur para syve të tyre. Skena janë të gjata, dialogje të pakta dhe me përmbajtje të çrregullta, thjeshtë është një film i cili e sfidon shikuesin. Aktrimi i Amy Seimetz dhe Andrew Sensenig ka qenë fenomenal, ndëra vet Shane Carruth nuk mendoj që ka tregu talent të madh si aktor.

upstream-colour

 

Përfundimisht, kush i dëshiron filmat misterioz, psikologjik me doza të thjeshta nga shkenca fiktive (Sci-fi) ky film nuk duhet të lihet anash.

_______________________

Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article

“Jepju atyre knaqësi. Knaqësinë e njejtë që e përjetojnë kur zgjohen nga një ëndërr e keqe.” – Alfred Hitchcock

Një përjetim të tillë shumë më të fortë se kaq na ofron Christopher Nolan me veprën e tij madhështore që ngjalli diskutime të ndryshme gjithandej globit.

Gjenialiteti i Nolanit ka bërë që Interstellar të dalloj nga filmat tjerë faktashekncë me teori futuristike të bazuara në fiksione teoritikisht të pamundura. Me brilancën e tij ka arritë që teorit reale shkencore të cilat diskutohen dhe zhvillohen dita e ditës në fushën e Fizikës dhe Astrofizikës t’i paraqes para ekranit, duke iu dhënë formë atyre e me këtë duke na marr me vete në një udhëtim spektakolar në skajet e largëta ende të pavizituara të universit. Vija e cila i ndanë faktet shkencore me imagjinatën e vëllezërve Nolan që e kanë futur në film është aq e hollë saqë shpesh na humb fare dhe kujtojmë se jemi duke e përcjellur një dokumentar shkencor për një ekspeditë ndëryjore (anglisht: interstellar).

interstellar

Interstellar nuk është vetëm një udhëtim ndëryjor a ndërgalaktik në kërkime shkencore apo në kërkim të një jete të re. Ai gjithashtu është edhe një udhëtim reflektues drejt vetvetës, drejt humanes dhe drejt dashuris ku njeriu krijon lidhje shpirtërore që nuk e dobëson e as që e shkëputë largësia. Është një thirrje drejtuar neve – njerëzimit që ta qmojnë dhe ta ruajm shtëpin tonë, pasi që të ngjashëm me të vështirë që mund ta gjejmë.

 

Përveç realizimit teknik mbreslënës të efekteve vizuele (pika më e diskutuar mbetet paraqitja e vrimave të zeza) edhe skenari është ndërtu me një mjeshtri tepër të madhe. Lidhja e shtrirjes kohore vërehet në secilën skenë të filmit prej fillimit të tij, kur Murph fillon komunikimin me ‘fantazmën’ që më pas supozohet se dikush nga një botë tjetër janë ‘ata’ të cilët po mundohen ta ndihmojnë njerëzimin, e që përfundimisht e meson se është babai i saj Cooper ai i cili e mbajti premtimin me të cilin u largua nga galaksia jonë për të gjetur shpëtim për njerëzimin. Filmi arrin kulmin kur Cooper del jasht kohës dhe hapsirës, kalon në dimensionin e pestë duke ia mundësuar atij t’i shoh dhe t’iu qaset shtrirjeve kohore (timelines) të pafundme në mënyrë paralele të një hapsire të vetme – dhoma e vajzës së saj Murph. Pikë tjetër që vlen të ceket është edhe përdorimi i rrjedhjes së ndryshme të kohës në hapsira të ndryshme – kujto vizitën e parë të ekipit në planetin e ujit e cila vlerësohet se çdo orë në te iu kushton 7 vite në tokë. Pas aksidentit që iu ndodhë në atë planet, ekipi kthehet “pas 23 viteve” në stacionin hapsinor.

1414078159494_wps_10_interstellar_black__hole_

Kasti ka qenë fenomenal, aktrimi i secilit aktor nuk do koment. Matthew McConaughey mendoj që edhe kësaj here ka arritë me i tejkalu aftësitë e tij, duke na dhuru emocione shumë të forta gjatë gjith paraqitjes së tij. Anne Hathaway, Michael Caine, Casey Affleck por edhe Matt Damon me paraqitjen e tij të shkurtë kanë bër aktrim shumë të mirë duke ia shtuar madhështin filmit.

Natyrisht se për një vepër kaq të madhe duhet të sigurohet që kolona zanore me qenë në nivelin e duhur. Në këso raste është Hans Zimmer ai që më së miri e plotëson këtë element shumë të rëndësishëm, duke ia shtuar madhështin filmit.

Përfundimisht mendoj që Christopher Nolan ka arritë të bëj një vepër madhështore kinematografike duke i ndriquar errësirat më të thella të universit me lidhjen emocionale prindërore, dashuri kjo e cila i tejkaloji të gjitha dimensionet. Një përjetim i rrallë kinematografik që duhet patjetër të shijohet nga dashamirët e artit filmik.

 

Kushtrim R. Krasniqi

Read Full Article