Author: Luan Morina

Armenët, tash rusët! Çfarë ka në radhë? Shqiptarët?

Ky sezon i ‘Ray Donovan’ vazhdon kahun që kishte marr duke ngushtuar veprimtarinë e Ray në atë të familjes dhe shoqërisë së tij të ngushtë. Dhe, për çudi nuk është vetëm Mickey për të cilin duhet brengosur, edhe pse në fakt gjithçka nis nga ai.

Ka shumë gjëra që ndodhin në këtë sezon, dhe secili nga karakteret ka atë dritën e tyre, trajektoren e tyre që në njëfarë mënyre na zgjon interesimin dhe na mban të lidhur edhe pse janë ngjarje dytësore. Kanceri i Abbyt; karriera e Terryt dhe dëshira e tij për tu rehatuar më në fund, lakmia që vëren ndoshta tek Bunchy; jeta martesore e këtij të dytit që megjithatë nuk mund të shqelmoj të kaluarën; problemet me Bridgetin; si dhe hyrja në moshë e Conor, janë tema që marrin kohën e tyre mjaftueshëm, përkundër se këta dy të fundit janë më pak aktiv në tregim. Dhe kjo vetëm tek familja e ngushtë përjashtuar Mickey.

Këtë sezon Ray në njëfarë mënyre zgjeron familjen edhe me Avin. E në të njëjtën kohë Lena zgjeron ‘kompetencat’ e saja edhe në çështje të brendshme familjare të Rayit.

Kthim në familje

Interesante ishte të shihnim Mickey që dëshiron të rehatohet edhe ai. Në fakt, të gjithë karakteret vetëm dëshirojnë qetësi në jetën e tyre, por gjithmonë del diçka, më shpesh e lidhur me të kaluarën që nuk i le të kenë atë paqe që dëshirojnë.

Më ka pëlqyer goxha shumë zhvillimi i ngjarjeve, edhe pse parehatia e vazhdueshme e Rayit paska më ka bërë anskioz edhe mua, jo vetëm atë si karakter. Thjesht, as nëse si shikues nuk kemi qenë në paqe pas ndonjë episodi. Nejse pas të fundit po.

Tashti nuk di kah do të shkojnë gjërat, ama janë rehatuar së paku për momentin. E ceka më lartë, ndoshta është radha për shqiptarët që të kenë pjesën e tyre në këtë serial, në jetën e Rayit.

Katërshe

Ka qenë sezon i mirë, me tensione deri në fund. Jo më i miri, por cilësia nuk po bie. Kemi një mobilizim familjar kundër të huajve, diçka që nuk ka qenë e pranishme në këtë serial deri më tani. Nuk di sa po më pëlqen ky drejtim. Megjithatë planifikoj të vazhdoj edhe më tutje. Nota personale për sezonin e katërt: 4/5

Read Full Article

Lufta më e madhe nis pas paqes

Ashtu siç mund të jemi mësuar nga realiteti aktual këtu tek ne, lufta në fron të hapur është vetëm hapi i parë i luftës për kauzën për të cilën nis ajo. Kjo pjesërisht ka vlejtur edhe për Newton Knight.

Knight kishte qenë një ushtar konfederate i cili kishte heq dorë nga lufta pas vrasjes së nipit të tij në Luftën Civile Amerikane. Ai zbulon në vetvete që është në kundërshtim me kauzën dhe nis revoltën kundër regjimit aktual pasi dënohet me varje si dezertues lufte.

Ngjarje që akoma është aktuale pjesërisht

Në një pjesë të SHBA-ve, në një ambient jashtëzakonisht konzervativ, dhe fatkeqësisht jo vetëm në atë periudhë, ai nis një revolucion duke mbledhur banorë lokal në kryengritje ndaj pushtetit të pamëshirshëm ndaj popullatës së zakonshme. Ai krijon Shtetin e Lirë të Xhonës. Dhe, kjo nuk është e tëra. Filmi vazhdon të sjell kronikën e bazuar në ngjarje reale duke prekur tema që, e përsëris, fatkeqësisht akoma janë aktuale në atë pjesë dhe në tërë SHBA-të.

Matthew McConaughey vjen në rolin kryesor të Newton Knight. Aftësitë e tija për të bartur në supe një rol të tillë janë dëshmuar më parë, dhe si rrjedhojë shohim një punë të shkëlqyeshme nga McConaughey. Derisa ai udhëheq tërë filmin i cili pothuajse ngjan në njëlloj biografie edhe për vet atë, pjesa e tjetër e kastit jep kontribut më shumë se modest. Gugu Mbatha-Raw, e Mahershala Ali janë dy emrat kryesorë që vijnë në repartin e Knight, dhe të cilët arrijnë të fitojnë njëfarë simpatie tek ne si shikues.

Regjia dhe skenari, ku në të dyjat Gary Ross ka kontribut janë mirë të përpunuara. Nuk janë diçka të veçanta, dhe filmi është paksa i gjatë, por më ka pëlqyer fakti që filmi tejkalon atë që na gatitet në plan të parë kur nisim të shohim filmin. Do të mund të bënte me nja 20-30 minuta më pak, porse në fund e arsyeton deri në një masë kohëzgjatjen.

Katërshe

Pra, Free State of Jones mbetet një film i mirë, inspirues, edhe pse bazohet në ngjarje të vërteta ama jo të konfirmuara. Nota personale: 4/5

Read Full Article

Në fjalët e Skënderbeut – bashkimi bën fuqinë!

Mbledhja e yjeve e bën të suksesshëm, të mirë vazhdimin e Captain America. Në fakt, Steve Rogers mund të jetë i kënaqur që ka arritur të mbledh kaq shumë miq, dhe armiq, në film sikur asnjë hero tjetër. Pa brenga mund ta quajmë ‘Avengers: Civil War’. Por, ngjarja është e përqendruar më shumë në tregimin e Captain America, prandaj nuk teprohet me paradën e krejt yjeve të Marvel, të cilët duket se kanë pasur një sfilatë për të krijuar zhurmë që do të mund tu rezultonte me filma personal të tyre. Epo, së paku mund të dalin më të mirë se Ant-Man. Po, edhe ai është këtu, si i madh e si i vogël.

Thor mungon për shkak të shakasë Shekspiriane?!

Ushtari i dimrit kthehet në skenë duke bindur Kapitenin që një grup ka nevojë për ndihmën e tij. Kjo bindje krijon ndasi ndërmjet Kapitenit dhe Hekurnjerit. Kësaj i ndihmon edhe një aksident që përfshin super-heronj të planit dytësor, dhe si pasojë karakteri i Robert Downey Jr., krijon anën e cila vendos të mos përfshihet në aktivitete, së paku për momentin. Të tjerët kalojnë me Kapitenin. Dhe kështu nisin e mbarojnë gjërat që arrijnë kulminacionin në aeroport ku kemi duele të bukura ndërmjet dy palëve, super-heronj të cilët duket se kanë vendosur të dalin një pasdite në stërvitje për të testuar aftësitë e tyre, ngjashëm siç bëjnë shqiptarët me motoçikleta e vetura, jo medoemos në aeroporte, por edhe në lagjen lokale.

Skenari ka kuptim. Mirë është i përpunuar! Por, regjia është edhe më e këndshme, me një nuancë shtesë bukurie! Tregimi ka disa kthesa të panevojshme, mendoj, të cilat i japin disa minuta vonesë. Filmi do të mund të ishte i përkryer edhe pa to. Së paku nuk mësojmë historinë e Spajdermenit, atë historinë që krejt e dimë.

Aktrimi është i mirë, në nivel. Ata që jemi mësuar ti shohim nuk na dëshpërojnë asnjë pikë. Ata që vijnë për herë të parë në këtë film janë në formë, në krye të detyrës. Secilit mund ti japësh një film nëse mbledh karaktere ndihmëse kështu, edhe Vizionit.

Katërshe

Film i mirë. I kënaqshëm, i mbush kërkesat dhe pritjet për fansat e universit të Marvelit. Nota personale: 4/5

 

Read Full Article

Jo më i mirë se i pari, por…

Disa gjëra të përkryera janë më së miri kur nuk preken. Kjo thënie duhet të shkoj për të gjithë filmbërësit që provojnë të shtjerrin ngjarjen, temën e filmave duke zgjeruar temën në një seri vazhdimesh të panevojshme.

Derisa ‘Now You See Me 2’ ka kuptim, deri në një masë, vazhdimi i tretë do të ishte humbje kohe. Por, bazuar në ngjarjen që ndodh këtu, tek dyshi, mund të presim edhe nja 4-5 filma tjerë të kësaj franshize. Por, s’ja vlejnë. Edhe ky teprohet në disa raste.

Këtu, ngjarja zhvillohet rreth karakterit të Mark Ruffalos i cili luan njëfarë rol Pitoni të Harry Potter duke mos ditur me cilën anë të tregimit është – me magjistarët që kanë futur në burg karakterin e Morgan Freeman, dhe kanë falimentuar atë të Michael Caine. Ky i fundit, karakteri i tij Arthur Tressler kthehet në skenë bashkë me karaktere të reja të portretizuara nga Daniel Radcliffe e Lizzy Caplan e cila mbush hapësirën e lënë nga mungesa e Isla Fisher. Aty janë edhe boshti i franshizës me Jesse Eisenberg, Dave Franco, dhe kuptohet Woody Harrelson i cili vjen në dozë të dyfishtë!

Aktrimi është në nivel, janë disa ngjarje kur Katërshja i përvishet punës së magjisë e cila natyrisht tejkalon kufijtë e realitetit. Së tepërmi në disa raste. Pra, është sikur shkojnë një hap më tepër se ku do të ishte interesante dhe fascinuese magjia duke na shtyrë edhe neve që të themi: ‘boll ma, mos e teproni.’ Nejse, ky mund të jetë vetëm përfundimi im!

Koklavitje

Është një skenar që komplikohet pa nevojë në raste. Ndoshta sepse ekipi i skenaristëve ka parë të udhës që një tru sa më i lodhur mund të na bëj që magjia dhe trikat të duken interesante. Dikur gjithçka mund të thjeshtësohet, ama kush ka nerva që të pret atë pikë. Filmi zgjatet ndoshta për nja çerek ore më shumë se që duhet, por nuk teprohet në këtë aspekt. Regjia është bukur e ndërtuar.

Tresh

E thashë, koklavitet pa nevojë. Ka mundur të na jap kënaqësi edhe sikur të ishte më i thjeshtë në disa raste dhe të kishte një trajektore të mirë ndërlidhëse. Sidoqoftë, nuk është zhgënjim. Nota personale: 3/5

Read Full Article

127 Hours më i butë

Së pari më duhet të pranoj që nuk jam fans i madh i horrorave. Sidomos atyre mbinatyror. Por, The Shallows nuk hyn në këtë kategori duke provuar ti afrohet realitetit sa që mund edhe të definohet si i tillë. Pra, deri në një masë është një ngjarje që mund të na ndodh të gjithëve. Ndoshta. Nejse, së paku atyre që bëjnë surf në vende të dyshimta.

Ngjarja zhvillohet me një bregdet në Meksikë ku Nancy pas vdekjes së të ëmës shkon të përjetoj njërin nga vendet më të dashura të së ëmës. Aty, ajo nis të bëj surf, dhe në një vend të braktisur nga njerëzimi, ajo mbetet e ngujuar në det. Kjo ndodh pas një aksidenti në ujë, aksident që zgjon kureshtjen e një peshkaqeni i cili provon të mbroj territorin e tij.

Film i mirë nga njerëz me përvojë

Pra, është një ngjarje që , edhe pse jo aq të mëdha, megjithatë ka gjasa probabiliteti. Për këtë duhet ti japim një mëritë të veçantë Anthony Jaswinskit dhe Jaume Collet-Serra. Që të dy, sidomos Collet-Serra, janë emra jo pak të njohur në zhanrin e horrorit. Përvojë e bën të veten në sendërtimin e kësaj ngjarjeje e cila nuk lë asgjë për tu dëshiruar tek fansat e ‘horrorit’ të butë.

Një gjë tjetër që duhet të pranoj është që kurrë Blake Lively nuk më ka mbushur syrin e një aktoreje të mirë (#TeamBlair :P). Dhe, akoma nuk vë diçka speciale, por ama bën një punë të mirë. Sjell në jetë një karakter ashtu siç di, tepër emocional në vetvete, emocional deri në atë shkallë sa që nis të të shkoj nerva. Në fakt ajo është e vetmja fytyrë që shihet përgjatë gjithë filmit, me karaktere dytësore që anashkalojnë në momente të caktuara.

The Shallows mbetet një film mirë i realizuar, i përkryer për këtë zhanrin e ‘trilluar’ të horrorit që më pëlqen mua, horror të butë. Deri në një masë mund të ngjaj me ‘127 Hours’, por jo mjaft. Nota personale: 3/5

Read Full Article

Kevin Hartit për të qenë i suksesshëm në film zakonisht i duhet një shok i ngushtë skene. Dhe harmonia që arrin të krijoj me këta shok skene, personalisht nuk më ka zhgënjyer akoma deri sot. Së paku në ata filma që kam parë me të. Jo për që ka ndonjë bagazh të madh të filmave, por për shkak të trajektores që hodha më lart, do të bëj krahasimin me filmin e fundit, shoqërinë e tij të fundit të re në skenë – atë me Will Ferrell.

Për dallim me Get Hard, Central Intelligence është për shumë arsye më i mirë. Së pari, ngjarja është më e paqartë, të mban më shumë të lidhur për filmi, edhe pse në fillim të gjithë mund të skicojmë një fund që marrin zakonisht këta filma. Pastaj, nuk ka komedi banale, të pështirë, por arrin të mbaj një nivel më të lart. Ndoshta kësaj i ndihmon aksioni dhe ngjarja që lidhet në pjesën më të madhe me karakterin e Dwayne Johnson. E karakteri i tij është një shok gjenerate i karakterit të Kevin Hart. Johnson luan rolin e Bob Stone, një student i mbipeshë i cili poshtërohet në fjalimin e fundit të shkollës kur hidhet i zhveshur para turmës nga Trevori – Jason Batemna. Derisa të gjithë qeshnin, Calvin Joyner – karakteri i Kevin Hart, i jep xhaketën Bobit si ndihmë në atë çast. Calvin ishte duke bërë fjalimin si studenti me më së shumti gjasa për t’ia dal në jetë.

central intelligence

Sot, Calvin punon llogaritar, i martuar me dashurinë e gjimnazit, dhe pret në radhë për tu promovuar në punë. Pra, nuk ka ndonjë sukses. Derisa afrohet përvjetori i maturës, ai rilidhet me Bobin i cili është në arrati nga CIA. Ai dyshohet se ka bërë konspiracion dhe është duke shitur dokumente sekrete armiqve. Por, Bobi thotë ndryshe. Dhe ngjashëm si Calvin edhe ne si shikues nuk do të dimë kujt ti besojmë.

Filmi ka disa aksione sureale, duhet të pranojmë. Por, janë në kufij të së pranueshmes në kësisoj komedi. Harmonia e tyre në skenë është e bukur, dhe filmi për çudi më shumë anon kah zhanri aksion se sa komedi. Dhe këto pjesë komedie vijnë ashtu papritur dhe i japin atë hijeshinë dhe nomenklaturën e këtij zhanri filmit në momente.

Rawson Marshall Thurber i cili ka bërë edhe regjinë e We’re The Millers, nuk zhgënjen me punën e tij si në skenar si në regji. Pos dyshes Johnson-Hart, filmit i ndihmojnë edhe karaktere dytësore si Amy Ryan, Danielle Nicolet, e Aaron Paul, edhe pse të gjithë mbesin tepër në prapavijë. Nota personale: 4/5

Read Full Article

 

Për çudi, deri tashti kam parë çdo film të drejtuar nga Nicholas Stoller. Dhe ashtu si qëndrojnë punët, duket se do të vazhdoj këtë adet pasi Storks duket që ia vlen pas trailerave të parë. Deri të shfaqet Storks, vepra e fundit e Stoller i cili ka bërë edhe tituj solid si Get Him to the Greek, Forgetting Sarah Marshall, The Five-Year Engagement (ndoshta më i miri për mua), dhe Bad Neighbors, mbetet Bad Neighbors 2.

Ky film që vjen si vazhdim i të parit nuk është më i mirë se i pari. Për shumë arsye. Së pari, tema e të parit ka qenë më origjinale, dhe vazhdimi nuk ka këtë faktor në vete. Derisa adaptimi i tregimit në plan të parë duket të jetë interesant, joshës për publikun, shtjellimi nuk arrin nivelin e kënaqshëm të cilësisë. Pra, Mac dhe Kelly Radner kanë vendosur ta shesin shtëpinë e tyre pranë shtëpisë që më parë kishte qenë e një shoqërie studentësh. Pas zbrazjes së saj, gjithçka është qetë dhe mirë, derisa Teddy i cili akoma nuk ka heq dorë nga hakmarrja ndaj çiftit Radner, gjen figurat kryesore në nisjen e këtij plani. Shelby dhe dy shoqet e saja vendosin të krijojnë një shoqëri studentesh e cila si pikësynim kryesor ka argëtimin e pazakontë për këto grupe. Ato kërkojnë shtëpi dhe qëllojeni se cilën shtëpi do ta gjejnë?! Po, pra, atë përkrah Radnerëve. Dhe atë mu në atë periudhën ‘testuese’ 30 ditore që pronarët e ri të shtëpisë së Radnerëve kanë mundësi të heqin dorë nga blerja. Për të mos ndodh kjo, Radnerët nisin mobilizim kundër shoqërisë së re, dhe pastaj ndodh çfarë ndodh.

bad neighbours 2Në mesin e ndodhive janë edhe shumë ngjarje të gërditshme të cilat, kur kemi parasysh prezencën e Seth Rogenit, janë të pritura. Dhe kuptohet, aspak komike. Sigurisht që filmi përmban ngjarje komike në vete, mirëpo ato janë më pak se skenat e bijës së Radnerëve e cila gjithë kohën luan me një lodër banale të rriturish! Ç’dreqin ka komike aty?! Nejse, adoleshentëve mund t’iu duket, dhe pothuajse sigurisht do të ju duket komike!

Chloe Grace Moretz është ajo liderja e shoqërisë së studenteve, Shelby, e cila përbën një treshe që duket goxha si kopje e Pitch Perfect, dhe çdo filmi të ngjashëm – një bukuroshe dhe një të mbipeshë. Seth Rogen e Rose Byrne vijnë në rolin e Radnerëve përsëri, ngjashëm si Zac Efron si Teddy. Dave Franco është aty, dhe emri i Elise Vargas e cila luan rolin e bijë së Radnerëve pas disa viteve mund të jetë në listën e spitaleve mendore për shkak të torturave të përjetuara në këtë film, dhe turpit që do ta ketë më pas.

Bad Neighbors ka qenë i mirë. Jo kushedi çka, ama i mirë. Bad Neighbors nuk është aq i mirë. Mirëpo nëse keni shikuar të parin, atëherë duhet ta shikoni edhe këtë! Nota personae: 3/5

Read Full Article

breakthrough

E ardhmja është e zymtë!

Kështu na e shfaq atë secili film, përfshirë edhe ata dokumentar. Ata që na shfaqin bukuri natyrore na flasin si ozoni po shpërbehet e temperaturat po ngritën, ata që na shfaqin specie të rralla të kafshëve, na flasin se si mund të jetë hera e fundit që i shohim me kanosjen e shfarosjes. ‘Breakthrough’ nuk e bën këtë!

Përkundrazi, kjo seri që pritet të jetë antologji, na jep një fije shpresë. Një dritë në të ardhmen e cila mund të jetë më e mirë se tani. Si ndodh rrallëherë, na bën të lakmojmë për të! Pse? Janë gjashtë arsye në sezonin e parë!

Tema e parë, arsyeja e parë, është zhvillimi i masave kundër epidemive të ndryshme. Derisa është episodi me pamjet më vulgare, është një fillim i mirë i serisë. Jep një vizion ndryshe nga ai që mund ta keni paramenduar shumica në lidhje me laboratorët anti-virus. Menjëherë vjen njëri nga episodet më impresionues. Shumë shpejt teknologjia mund të rikthej ndjenjat tek ata që kanë gjymtyrë të trupit. Disa zbulime interesante shfaqen në këtë episod.

Episodi i tretë mbetet tek ndjenjat, tek truri. Ky është edhe më shumë interesant se ai paraprak. Intervenimi në kujtime, ndjenja!!! Episodi në lidhje me moshën, me plakjen nuk më ka zgjuar shumë interesim për shkak të ideologjisë time personale – u plake apo nuk u plake, do të vdesësh.

Dy episodet e fundit largohen nga trupi i njeriut. Edhe pse temat mbesin të lidhura me qenien tonë, ato nuk prekin direkt neve. Energjia, dhe alternativat e reja, disa të tjera të eksploruara tashmë nga Tesla, të lënë pa mend. E edhe më të çmendura janë idetë në lidhje me ujin. Është njëri nga episodet më keqardhës, por edhe njëri ndër më të mirët.

Gjashtë arsyet tjera janë Peter Berg, Paul Giamatti, Brett Rattner, Ron Howard, Akiva Goldsman, e Angela Bassett. Edhe pse jo krejt nga këta kanë bagazh mbresëlënës si regjisor, mund të them që të gjitha episodet sjellin njëfarë freskie të veçantë duke mos humbur atë kureshtjen që na sjellin. Vlen të theksohet ai i Paul Giamattit, në lidhje me ndjenjat trupore. Këta emra vetëm sa bëjnë më të mirë këtë seri.

E kjo seri është ndër më të mirat, më të veçanta për shkak të qasjes pozitive që synojnë të marrin. Është një rrugëtim i këndshëm prej gjashtë episodeve, një udhëtim që nuk duhet të ju ikën assesi. Nota personale: 5/5

 

Read Full Article

love & friendship

Veprat e Jane Austen, varësisht se nga kush janë adaptuar për ekran kanë rezultuar me produkte argëtuese. Mirëpo, derisa temat që shtjellohen akoma janë origjinale dhe intriguese sidomos kur marrim parasysh rrethanat kur janë shkruar, jo shpesh ofrojnë ndonjë interesimi të veçantë tek ne. I tillë është ky film.

Whit Stillman një kohë të gjatë nuk është dukur në skenën e filmit me gjasë. Është ky filmi i parë i tij që e shoh, dhe nuk besoj që do të notoj në të kaluarën e tij për të shikuar filma tjerë pas mbresave që më ka lënë ‘Love & Friendship’.

Filmi tregon për Susan Vernon e cila pas vdekjes së bashkëshortit zhvendoset tek familja e tij, derisa nis kërkimin e një bashkëshorti për të bijën e saj – Frederican. Në këtë kërkim nuk e le as veten mbrapa. Pra, është një film me temë jo aq të panjohur. Filmi nis me njëfarë lloj prezantimi që iu bëhet karaktereve para skenës së parë ku paraqiten. Kjo, nëse nuk i kushtoni vëmendje, mund të ju hutoj gjatë vazhdimit të filmit. Nuk një ‘Luftë e Paqe’ për të marr listën e shkruar emrat, por përzihen gjërat në fillim derisa shkojnë duke u qartësuar kah fundi. Nuk është ndonjë skenar mirë i përpunuar. Është i veçantë, në një mënyrë me përsëritjen e skenave dhe ndryshimin e ngjarjes në to. Por, personalisht nuk më ka lënë përshtypje si film.

E vetmja gjë që më ka lënë përshtypje ka qenë aktrimi i Kate Beckinsale. Ajo sikur duket merr në duar të veta krejt filmin dhe mbulon mangësitë që mbeten në aspektet tjera – qoftë skenari e regjia, qoftë një aktrim mesatar i të tjerëve. Beckinsale ngjitet mbi të gjitha këto. Mund të them se është një aktrim dominues, guximtar, i fortë, i saj.

Nëse për asgjë tjetër, së paku për një rrugëtim të shkurtër mbrapa në epokën e Jane Austen, dhe për të parë një Kate Beckinsale të mahnitshme, ia vlen të shikoni këtë film. Chloe Sevigny dhe Stephen Fry më kanë mbetur në mendje nga ky film. Pjesa tjetër është jo-relevante. Nota personale: 4/5

Read Full Article

batman the killing joke

Epo, i erdhi koha edhe shakave në titujt e filmave për Batman! Dhe kjo nuk është një risi aspak e neveritshme. Përkundrazi!

E kam cekur gjithnjë, në çdo shkrim, se e kam të vështirë të jem objektiv kur shkruaj për botën e Gothamit. Prandaj, dikujt mund ti duket si ekzagjerim kur them që ky film mund të jetë ndoshta në një nivel me filmat e fundit të Batman. Ndoshta edhe më i mirë se i fundit. Nejse, mos ta teproj! Është i mirë. Shumë!

Filmi përqendrohet më shumë tek Xhokeri. Është një rrugëtim në zanafillën e tij, në formësimin e njërit nga zuzarët më famëkeq të Gothamit. Provon të jap një anë pozitive në kohështrirjen para-Xhokeriane, një anë të butë, të lëndueshme të tij. Por, menjëherë në një kohë tjetër, kemi Xhokerin që sulmon mikun më të pambrojtur të Bruce Wayne, kapitenin Gordon dhe familjen e tij. Ky dyluftim disi në distancë ndërmjet këtyre dy karaktereve zgjat për pjesën më të madhe të filmit të animuar.

Përgatitja artistike duket të jetë bukur e realizuar. Detajet figurative kapen në maksimum, të ndihmuar nga një skenar i detajuar dhe i shpërndarë për merak, duke mbuluar tërë kohëzgjatjen e filmit. Sam Liu nuk është i panjohur për botën e Gothamit dhe të universit të DC. Puna e tij në të kaluarën qoftë në rolin e regjisori, qoftë në zanate tjera në prapaskenë duket të ketë sjell përvojën e mjaftueshme për të pasur një film goxha të përsosur.

Pra, është një film që shkëlqen në të gjitha aspektet. Është një tregim intrigues, sidomos për fansat e botës së superherojve, në veçanti atyre të Gothamit. Për neve janë plotë 76 minuta kënaqësi! Nota personale: 4/5

 

Read Full Article